Rekompensata oskładkowana

Sprawa dotyczy polskiego przedsiębiorcy, który złożył do organu wniosek o interpretację przepisów. Jest on pracodawcą oraz płatnikiem składek i należy do grupy spółek wchodzących w skład jednej z największych grup logistycznych na świecie. Zatrudnia pracownika, który na mocy porozumienia skorzystał z urlopu bezpłatnego, w czasie którego ‒ w oparciu o odrębną umowę zawartą z zagraniczną spółką ‒ przez rok miał świadczyć usługi zarządcze na jej rzecz. Zgodnie z zawartym porozumieniem po zakończeniu tego okresu pierwotny stosunek pracy miał zostać niezwłocznie przywrócony. Natomiast w przypadku przedterminowego rozwiązania umowy ze spółką zagraniczną polska firma zobowiązała się zrekompensować pracownikowi niekorzystne konsekwencje finansowe wynikające z wcześniejszego zakończenia współpracy. Miała zapłacić rekompensatę za pozostały okres umowy (stanowi ona przychód w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym). Zdaniem wnioskodawcy kwotę wypłacaną w ten sposób można wyłączyć z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne na podstawie rozporządzenia ministra pracy i polityki socjalnej z 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (t.j. Dz.U. 2017 poz. 1949). Zgodnie z par. 2 ust. 1 pkt 3 nie wlicza się do niej odpraw, odszkodowań i rekompensat wypłacanych pracownikom z tytuły wygaśnięcia lub rozwiązania stosunku pracy.

ZUS ma jednak inne zdanie w tej kwestii. W swej decyzji przypomina, że wskazane rozporządzenie stanowi wyjątek od ogólnej zasady, zgodnie z którą podstawę wymiaru składek stanowi przychód. Dlatego też, jak zaznacza, przepisy te muszą być interpretowane ściśle, bez stosowania wykładni rozszerzającej.