Praca z zagranicy a ZUS – przepisy do poprawy
Otatnie trzy lata mocno zmieniły sposób prowadzenia biznesu oraz polityki HR przez przedsiębiorców. Epidemia COVID-19 pokazała, że biuro nie musi być jedynym miejscem wykonywania obowiązków służbowych. Co więcej, dowiodła, że można wydajnie i z pełnym zaangażowaniem pracować, zarządzać procesami oraz pracownikami, a w konsekwencji osiągać cele biznesowe bez względu na miejsce, czas i granice. Dzisiaj możemy swobodnie zlecić wykonywanie pracy osobie dowolnej narodowości, w dowolnym kraju i dowolnym czasie.
Modele i procesy HR elastycznie dopasowują się do tej zmienionej pandemią rzeczywistości biznesowej, ale ustawodawca podąża za tymi zmianami nieśpiesznie. Co prawda w polskich przepisach pojawiły się zmiany dotyczące pracy zdalnej, tyle że nie tak gruntowne jak powinny. Wciąż jest wiele sytuacji, w których nie wiadomo, co zrobić, albo w których pracodawcy nagminnie postępują niezgodnie z przepisami, bo ich nie rozumieją. Takim obszarem jest kwestia ubezpieczenia społecznego pracowników wykonujących pracę zdalnie z zagranicy.
Nie zawsze to będzie Polska
Powszechne jest mylne przeświadczenie, że zatrudnienie w Polsce i wykonywanie pracy zdalnej automatycznie determinuje obowiązek objęcia zabezpieczeniem społecznym w naszym kraju.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.