Jaki wpływ na podstawę wymiaru zasiłków ma wypłata zaległego składnika, gdy pracownik często choruje

Płatnicy zasiłku (ZUS lub uprawniony płatnik składek) są zobowiązani do ustalania prawa, obliczania i wypłaty zasiłków ubezpieczonym podlegającym ubezpieczeniu chorobowemu. Ustawa o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (dalej: ustawa zasiłkowa) określa ogólne zasady ustalania podstawy wymiaru zasiłków. Zgodnie z jej art. 43 podstawy wymiaru zasiłku nie ustala się ponownie, jeżeli w pobieraniu zasiłków nie ma żadnej przerwy albo gdy przerwa nie przekracza miesiąca kalendarzowego. Powołany przepis nie wyjaśnia problemu występującego w praktyce ‒ czy wypłata ubezpieczonemu zaległych składników wynagrodzenia już po ustaleniu podstawy wymiaru zasiłku powinna powodować przeliczenie tej podstawy. W tej kwestii pomocna jest interpretacja przepisów zamieszczona przez ZUS w „Komentarzu do ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa ‒ wybrane zagadnienia”, stanowiącym załącznik do wytycznych członka zarządu nadzorującego pion świadczeń i orzecznictwa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Zasada określona w art. 43 ustawy zasiłkowej dotyczy zasiłków zarówno tego samego, jak i innego rodzaju oraz wynagrodzenia za czas choroby, przysługującego na podstawie art. 92 kodeksu pracy. Co ważne, pod pojęciem miesiąca kalendarzowego należy rozumieć okres od pierwszego do ostatniego dnia miesiąca, który może wynosić odpowiednio: 28, 29, 30 lub 31 dni. Przerwy w pobieraniu zasiłków nie oblicza się zatem od ostatniego dnia poprzednio pobieranego świadczenia do dnia poprzedzającego prawo do kolejnego zasiłku. [przykład 1]