Czy należną, ale niewypłaconą trzynastkę uwzględniać w podstawie zasiłku za styczeń

Zgodnie z ogólną zasadą określoną w art. 36 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (dalej: ustawa zasiłkowa) podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu pracownikowi stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Zatem w opisywanym przypadku, skoro niezdolność do pracy rozpoczęła się w styczniu 2025 r., podstawę wymiaru zasiłku powinno stanowić wynagrodzenie za okres styczeń–grudzień 2024 r. W tym konkretnym przypadku pracownicy powinno być jednak wypłacone wynagrodzenie chorobowe zgodnie z art. 92 kodeksu pracy (dalej: k.p.). Jest ono obliczane na takich samych zasadach jak zasiłek, ale z zastrzeżeniem, że od wynagrodzenia chorobowego jest odprowadzana składka zdrowotna.

Można odliczyć z następnego wynagrodzenia

W opisywanej sytuacji pracodawca wypłacił wynagrodzenie za pracę w pełnej wysokości, zatem doszło do nadpłaty wynagrodzenia za jeden dzień (31 stycznia), ponieważ wynagrodzenie chorobowe przysługuje w wysokości 80 proc. podstawy wymiaru. W tym przypadku zastosowanie będzie miał art. 87 par. 7 k.p. Zgodnie z nim z wynagrodzenia za pracę odlicza się, w pełnej wysokości, kwoty wypłacone w poprzednim terminie płatności za okres nieobecności w pracy, za który pracownik nie zachowuje prawa do wynagrodzenia. Trzeba tu zwrócić uwagę, że pracodawca może odliczyć te kwoty jedynie w najbliższym terminie płatności wynagrodzeń, a więc w opisywanym przypadku – w terminie płatności wynagrodzeń i zasiłków za luty 2025 r.