Sąd określa zakres odpowiedzialności płatnika za nienależnie wypłacone świadczenie
Obowiązek oddania kwot wypłaconych bez podstawy powstaje, gdy pracodawca przekazał ZUS informacje niezgodne z rzeczywistością lub pominął dane mające znaczenie dla prawa do wypłaty. O tym, czy przesłanki te zachodzą i jakie są skutki finansowe, rozstrzyga sąd. Należności można dochodzić także od samego świadczeniobiorcy.
Osoba, która pobrała nienależne świadczenie z ubezpieczeń społecznych, musi je zwrócić wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, ustalanymi według zasad i w wysokości określonych w przepisach prawa cywilnego. Co do zasady odsetki nalicza się od dnia następującego po wypłacie świadczenia do dnia uregulowania należności, zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (dalej: u.s.u.s.).
Obowiązek zwrotu pobranego świadczenia obciąża osobę, która uzyskała je w złej wierze. Dotyczy to zarówno przypadków uprzedniego pouczenia o braku prawa do świadczenia, jak i sytuacji posłużenia się nieprawdziwymi zeznaniami, fałszywymi dokumentami albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia ZUS w błąd, a także wykonywania pracy zarobkowej w czasie zwolnienia lekarskiego lub wykorzystywania zwolnienia od pracy w sposób niezgodny z jego celem.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.