Niektóre przychody zleceniobiorców zostały zwolnione ze składek ZUS

Przychody pracowników, od których nie opłaca się składek na ubezpieczenia społeczne, zostały wymienione w rozporządzeniu ministra pracy i polityki socjalnej z 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Od 1 sierpnia 2010 r. rozporządzenie to ma odpowiednie zastosowanie do zleceniobiorców.

Oczywiście przy ustalaniu, które przychody zleceniobiorców są wyłączone z obowiązku opłacania składek, nie należy kierować się tylko literalnym brzmieniem poszczególnych przepisów, gdyż zapisy te powstały w okresie, gdy rozporządzenie miało zastosowanie (z małymi wyjątkami) do pracowników, ale trzeba pamiętać o powodach, dla których zmieniono rozporządzenie. Przyczyną nowelizacji był wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 lutego 2010 r. (P 16/09). Trybunał uznał, że przy wydaniu rozporządzenia minister pracy naruszył delegację ustawową. Konsekwencją tego było niekonstytucyjne ograniczenie stosowania wyłączeń wymienionych w rozporządzeniu tylko do niektórych grup ubezpieczonych - głównie pracowników.

Wobec tego to, że w treści danego przepisu jest odniesienie do pracownika, nie oznacza, iż wyłączenie to będzie miało zastosowanie tylko do pracowników i nie można go stosować do zleceniobiorców. Taka interpretacja znowelizowanego rozporządzenia byłaby bowiem sprzeczna z orzeczeniem TK.

Jednak nie wszystkie wyłączenia z rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe będą miały w praktyce zastosowanie do zleceniobiorców. Poniżej omawiamy najczęściej występujące przychody zwolnione od składek. Najpierw te, które dotyczą wyłącznie pracowników, a następnie te, które mają zastosowanie także do zleceniobiorców.

Składek na ubezpieczenia społeczne nie opłaca się od nagród jubileuszowych (gratyfikacji), które według zasad określających warunki ich przyznawania przysługują pracownikowi nie częściej niż co pięć lat.

Podkreślić trzeba, że zwolnione od składek są wyłącznie nagrody związane z jubileuszem pracownika, tzn. jego stażem pracy. Dotyczy to nagród przysługujących na podstawie wewnętrznych przepisów obowiązujących w danej firmie. Jednorazowe nagrody wypłacane pracownikom przez pracodawcę w związku z jubileuszem zakładu pracy nie są więc zwolnione od składek na ubezpieczenia społeczne.

Z podstawy wymiaru składek wyłączone są też odprawy pieniężne przysługujące pracownikom w związku z przejściem na emeryturę lub rentę. Prawo pracownika do takiej odprawy wynika z art. 92¹ kodeksu pracy. Na podstawie tego przepisu pracownikowi spełniającemu warunki uprawniające do renty z tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na emeryturę lub rentę, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia. Oczywiście obowiązujące u danego pracodawcy przepisy płacowe mogą i często przewidują dużo wyższą odprawę emerytalno-rentową. Jej wysokość jest przeważnie uzależniona od stażu pracy u danego pracodawcy. Gdy na podstawie wewnętrznych przepisów obowiązujących w danej firmie pracownik, który przechodzi na emeryturę lub rentę, uzyskuje wyższą odprawę niż wynikająca z przepisów kodeksu pracy, to stanowi ona przychód zwolniony od składek.

Z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne należy wyłączyć również świadczenie urlopowe wypłacane na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych - do wysokości nieprzekraczającej rocznie kwoty odpisu podstawowego określonej w tej ustawie (wskaźniki dostępne są na stronie internetowej: kadry.gazeta prawna.pl).

Świadczenie to może wypłacać pracodawca, który na dzień 1 stycznia danego roku zatrudnia mniej niż 20 pracowników w przeliczeniu na pełny etat i nie utworzył ZFŚS. Wypłata świadczenia nie zależy od sytuacji życiowej, rodzinnej czy materialnej pracownika (jak ma to miejsce w przypadku świadczeń realizowanych z ZFŚS).

Pracodawca nie opłaca składek na ubezpieczenia społeczne od wypłacanych dodatków uzupełniających 80-proc. zasiłek chorobowy - do kwoty nieprzekraczającej łącznie z zasiłkiem chorobowym 100 proc. przychodu pracownika, stanowiącego podstawę wymiaru składek.

Teoretycznie płatnik (zleceniodawca) mógłby dodatki do zasiłku wypłacać również swoim zleceniobiorcom. Jednak w praktyce raczej tak nie postąpi.

Płatnik nie opłaca składek od korzyści materialnych wynikających z układów zbiorowych pracy, regulaminów wynagradzania lub przepisów o wynagradzaniu, a polegających na uprawnieniu do zakupu po cenach niższych niż detaliczne niektórych artykułów, przedmiotów lub usług oraz korzystaniu z bezpłatnych lub częściowo odpłatnych przejazdów środkami lokomocji. Uprawnienie to wynika z par. 2 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe.

Warunkiem skorzystania z wyłączenia z podstawy wymiaru składek jest częściowa odpłatność. Pracownik musi więc ponosić koszty zakupu, jednak koszty te są dużo niższe niż ceny rynkowe. Składek na ubezpieczenia społeczne nie należy opłacać m.in. od przychodu, jaki uzyskują pracownicy korzystający na podstawie przepisów płacowych z możliwości nabycia abonamentu medycznego po cenie niższej niż cena zakupu.

Podstawę wymiaru składek pomniejsza się o wartość świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego pracownika, z wyłączeniem wynagrodzeń otrzymywanych za czas urlopu szkoleniowego oraz za czas zwolnień z części dnia pracy, przysługujących pracownikom podejmującym naukę lub podnoszącym kwalifikacje zawodowe w formach pozaszkolnych. Zasady przyznawania tych świadczeń są określone w kodeksie pracy.

Pracodawca nie opłaca składek od odpraw, odszkodowań i rekompensat wypłacanych pracownikom z tytułu wygaśnięcia lub rozwiązania stosunku pracy, w tym z tytułu:

● rozwiązania stosunku pracy z przyczyn leżących po stronie pracodawcy,

● nieuzasadnionego lub niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę lub rozwiązania jej bez wypowiedzenia,

● skrócenia okresu jej wypowiedzenia,

● niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa pracy.

Podstawy wymiaru nie stanowią odprawy wypłacane na podstawie ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników oraz inne odprawy lub odszkodowania wypłacane pracownikowi również na podstawie porozumienia pracodawcy ze związkami zawodowymi czy indywidualnego porozumienia ze zwalnianym pracownikiem. Świadczenia takie są wyłączone z podstawy wymiaru składek bez względu na ich wysokość. Muszą być jednak wypłacane z tytułu wygaśnięcia lub rozwiązania stosunku pracy.

Omówione wyłączenie z podstawy wymiaru składek ma także odpowiednie zastosowanie do zleceniobiorców.

Nie ma znaczenia, czy świadczenie zostało wypłacone zleceniobiorcy na podstawie zapisów umowy czy dodatkowego porozumienia zawartego później. Istotne jest by wypłata następowała w związku z rozwiązaniem kontraktu.

Odszkodowania wypłacone byłym pracownikom po rozwiązaniu stosunku pracy, na podstawie umowy o zakazie konkurencji, o której mowa w art. 101² k.p., również należy wyłączyć z podstawy wymiaru składek.

Pracodawca może zawrzeć z pracownikiem mającym dostęp do szczególnie ważnych informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę, umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy. W umowie określa się okres obowiązywania zakazu konkurencji oraz wysokość odszkodowania należnego pracownikowi od pracodawcy.

Wypłacane przez pracodawcę odszkodowanie nie może być niższe od 25 proc. wynagrodzenia otrzymanego przez pracownika przed ustaniem stosunku pracy przez okres odpowiadający okresowi obowiązywania zakazu konkurencji. Odszkodowanie może być wypłacane w miesięcznych ratach.

Odszkodowanie związane z zakazem konkurencji po zakończeniu wykonywania umowy często jest wypłacane osobom zatrudnionym na podstawie kontraktu menedżerskiego o charakterze umowy-zlecenia. Z uwagi na nowelizację rozporządzenia taki przychód jest wyłączony z podstawy wymiaru składek, tak jak w przypadku przychodu byłego pracownika.

Pracodawca wyłącza z podstawy wymiaru składek wartość świadczeń rzeczowych wynikających z przepisów o bhp oraz ekwiwalenty za te świadczenia wypłacane zgodnie z przepisami wydanymi przez Radę Ministrów lub właściwego ministra. Nie opłaca on również składek na podstawie par. 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia od ekwiwalentów pieniężnych za pranie odzieży roboczej, używanie odzieży i obuwia własnego zamiast roboczego oraz wartości otrzymanych przez pracowników bonów, talonów, kuponów lub innych dowodów uprawniających do otrzymania na ich podstawie napojów bezalkoholowych, posiłków oraz artykułów spożywczych, w przypadku gdy mimo ciążącego na nim obowiązku wynikającego z przepisów o bhp nie ma możliwości wydania pracownikom posiłków i napojów bezalkoholowych.

Wyjaśnić trzeba, że pracownikom nie przysługuje ekwiwalent pieniężny za posiłki i napoje. Mogą oni natomiast żądać od pracodawcy zwrotu poniesionych na nie wydatków, w sytuacji gdy wbrew obowiązkowi im ich nie dostarczył. Wartość posiłków i napojów, jako świadczenia rzeczowe wynikające z przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, jest wyłączona z podstawy wymiaru składek.

Powyższe wyłączenie stosuje się odpowiednio do zleceniobiorców. W myśl bowiem art. 304 par. 1 k.p. pracodawca jest obowiązany zapewnić bezpieczne i higieniczne warunki pracy osobom wykonującym pracę na innej podstawie niż stosunek pracy lub umowy o pracę nakładczą.

Jeżeli pracownik przy wykonywaniu pracy używa narzędzi, materiałów lub sprzętu będącego jego własnością, a pracodawca z tego tytułu wypłaca mu ekwiwalent pieniężny, to od kwoty tego ekwiwalentu nie powinny być naliczane składki na ubezpieczenia. Oczywiście kwota ekwiwalentu powinna odpowiadać rzeczywistej wartości użyczenia oraz stopniu zużycia rzeczy podczas pracy. Natomiast w przypadku ekwiwalentu za materiały, świadczenie to powinno odpowiadać wartości tych materiałów, jaka została zużyta do wykonania pracy. Wyłącznie to może mieć zastosowanie do zleceniobiorców.

Wartość ubioru służbowego (umundurowania), którego używanie należy do obowiązków pracownika lub ekwiwalent pieniężny za ten ubiór należy wyłączyć z podstawy wymiaru składek. Przepisy nie definiują pojęcia ubioru służbowego bądź umundurowania. Mundurem - w świetle ustawy o odznakach i mundurach - jest ubiór lub jego części służące oznaczeniu przynależności do określonej jednostki organizacyjnej lub wykonywania określonych funkcji albo służby. Obowiązek noszenia munduru mają m.in. kolejarze, konduktorzy, strażnicy miejscy.

Z uwagi, że pojęcie "ubiór służbowy" jest szersze niż "mundur" i obowiązek jego używania może wynikać z wewnętrznych ustaleń firmy bądź umowy o pracę, wyłączenie z podstawy wymiaru składek można stosować nie tylko do zatrudnionych, w przypadku których konieczność noszenia munduru wynika z powszechnie obowiązujących przepisów prawa.

Zwolnienie z obowiązku opłacania składek obejmuje również zwrot kosztów zakupu ubioru służbowego, gdy ponosi je pracownik.

Podkreślić trzeba, że warunkiem zwolnienia wartości otrzymanego ubioru służbowego lub wartości ekwiwalentu za ten ubiór jest, wynikający z polecenia pracodawcy lub umowy o pracę, obowiązek noszenia określonego szczegółowo ubioru, odpowiadającego specyfice wykonywanej pracy.

Wyłączenie to można stosować do zleceniobiorców, którzy muszą nosić ubiory służbowe, m.in. zleceniobiorców chroniących osoby lub mienie.

Pracodawca nie opłaca składek od wartości finansowanych przez siebie posiłków udostępnianych pracownikom do spożycia bez prawa do ekwiwalentu z tego tytułu. Zwolnienie to jest jednak limitowane - do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie 190 zł.

Posiłki mogą być udostępniane pracownikom poprzez przekazanie bonów (kuponów) obiadowych, które następnie są realizowane np. punktach gastronomicznych, restauracjach, barach, a także stołówkach przyzakładowych. Jeżeli pracownik otrzymuje świadczenie w wyższej wysokości niż 190 zł od nadwyżki ponad te kwotę istnieje obowiązek opłacania składek. Wyłączenie to może mieć zastosowanie również do zleceniobiorców.

Pracodawca nie opłaca składek od diet i innych należności z tytułu podróży służbowej pracownika - do wysokości określonej w przywołanych niżej rozporządzeniach.

Z art. 77⁵ par. 1 k.p. wynika, że podróżą służbową jest każde udanie się pracownika na polecenie pracodawcy poza miejscowość, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałe miejsce pracy w celu wykonania zadania służbowego.

Zasady przyznawania pracownikom zatrudnionym w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej należności z tytułu odbywania podróży służbowej regulują rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z 19 grudnia 2002 r.:

● w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz.U. nr 236, poz. 1990 z późn. zm.),

● w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U. nr 236, poz. 1991 z późn. zm.).

Na podstawie przywołanych przepisów pracownikowi, który odbywa podróż służbową (zarówno w kraju, jak i poza jego granicami) w terminie i miejscu wskazanym przez pracodawcę, przysługują diety, zwrot kosztów przejazdów, noclegów, dojazdów i innych udokumentowanych wydatków, określonych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb. Zasady wypłacania tych należności powinny być określone w układzie zbiorowym pracy lub regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę. Powyższe regulacje nie mogą przewidywać postanowień mniej korzystnych niż przepisy powołanych wyżej rozporządzeń. Jeżeli w danym zakładzie pracy przepisy układu zbiorowego pracy, regulamin wynagrodzeń, jak i umowy o pracę nie zawierają postanowień dotyczących należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej, pracownikowi wysłanemu w podróż przysługują świadczenia na podstawie i w wysokości określonej w powołanych rozporządzeniach.

Przepisy dotyczące podróży służbowej obowiązujące u danego pracodawcy spoza sfery budżetowej lub samorządowej mogą przewidywać świadczenia wyższe niż określone w rozporządzeniach, np. wyższą kwotę diety. Wówczas od nadwyżki istnieje obowiązek opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne.

Omówione wyłączenie może być stosowane również do zleceniobiorców, jeżeli dokonywana jest na ich rzecz wypłata należności w z tytułu wyjazdu służbowego.

Z podstawy wymiaru wyłączone są należności związane z używaniem w jazdach lokalnych przez pracowników, dla potrzeb pracodawcy środków lokomocji niebędących jego własnością. Zwrot kosztów używania przez pracownika pojazdów niebędących własnością pracodawcy do celów służbowych następuje na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy pracodawcą a pracownikiem o używanie pojazdu do celów służbowych.

Składek nie opłaca się od kwoty ryczałtu, przyznanego przez pracodawcę pracownikowi na jazdy lokalne. Kwota przyznanego ryczałtu jest uzależniona od pojemności skokowej pojazdu oraz liczby mieszkańców miejscowości, w której ma siedzibę pracodawca (patrz wskaźniki na stronie: kadry.gazetaprawna.pl).

W przypadku wypłaty tzw. kilometrówki z podstawy wymiaru wyłączone są należności zwracane pracownikowi na podstawie ewidencji przebiegu pojazdu, jeżeli prowadzi ją według zasad określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jeśli ryczałt albo tzw. kilometrówka wypłacana jest zleceniobiorcom, można stosować po spełnieniu wymienionych warunków wyłączenia z podstawy wymiaru.

Z rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe wynika, że składek nie opłaca się od składników wynagrodzenia, do których pracownik ma prawo w okresie pobierania wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy, zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, opiekuńczego, świadczenia rehabilitacyjnego, w myśl postanowień układów zbiorowych pracy lub przepisów o wynagradzaniu, jeżeli są one wypłacane za okres pobierania tego wynagrodzenia lub zasiłku. Takim składnikiem wynagrodzenia jest np. dodatek stażowy, gdy jest on wypłacany w stałej miesięcznej wysokości bez względu na to, czy pracownik w danym miesiącu pracował, czy też był chory i przebywał na zwolnieniu lekarskim. Oczywiście dodatek ten jest wyłączony z podstawy wymiaru tylko za okres choroby pracownika. Natomiast za okres, w którym pracownik świadczył pracę, dodatek ten wliczany jest do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne.

Składniki wynagrodzenia, o których mowa wyżej, mogą mieć różną nazwę. Istotne jest, aby dany składnik wynagrodzenia przysługiwał pracownikowi również za okres choroby. Wówczas jest on wyłączony z podstawy wymiaru w części w jakiej jest wypłacany za czas choroby. Stosownie do art. 239 par. 2 k.p. układem mogą być również objęte osoby świadczące pracę na innej podstawie niż stosunek pracy. Układ teoretycznie może mieć zatem zastosowanie do zleceniobiorców. Skutkiem tego może być wyłączenie danego składnika wynagrodzenia z podstawy wymiaru składek opłacanych za zleceniobiorcę.

Świadczenia finansowane ze środków przeznaczonych na cele socjalne w ramach zakładowego funduszu świadczeń socjalnych (ZFŚS) są wyłączone z podstawy wymiaru składek. Przekazywane z tego funduszu świadczenia muszą spełniać wymogi określone w ustawie o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Ich przyznanie oraz wysokość powinna być uzależniona od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej pracownika, który je otrzymuje. Świadczenia spełniające takie wymogi są wyłączone z podstawy wymiaru w pełnej wysokości. Dotyczy to m.in. dopłaty do wypoczynku tzw. wczasów pod gruszą.

W myśl art. 2 pkt 5 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych przez osoby uprawnione do korzystania z funduszu rozumie się pracowników i ich rodziny, emerytów i rencistów - byłych pracowników i ich rodziny oraz inne osoby, którym pracodawca przyznał w regulaminie prawo korzystania ze świadczeń socjalnych finansowanych z funduszu.

Wobec tego, gdy w regulaminie takie prawo do korzystania ze środków funduszu zostało przyznane także zleceniobiorcom, to świadczenia wypłacone im z tego funduszu (gdy ich wysokość uzależniona jest od ich sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej) są wyłączone z podstawy wymiaru składek.

Płatnik nie opłaca składek od wypłacanych zapomóg losowych w przypadku klęsk żywiołowych, indywidualnych zdarzeń losowych lub długotrwałej choroby. Pracodawca, zleceniodawca może przyznać takie świadczenie, mimo że żadne przepisy go do tego nie zobowiązują. Świadczenie musi być jednak związane z klęską żywiołową, indywidualnym zdarzeniem losowym lub długotrwałą chorobą. Wypłata świadczenia w innych sytuacjach nie uzasadnia wyłączenia z podstawy wymiaru składek.

Zapomoga jest świadczeniem jednorazowym mającym na celu wsparcie finansowe osoby, która znalazła się w trudnej sytuacji życiowej. Można ją wyłączyć z podstawy wymiaru składek, gdy wypłacana jest z powodu klęski żywiołowej, indywidualnych zdarzeń losowych lub długotrwałej choroby.

Pojęcie indywidualne zdarzenie losowe jest określeniem dość szerokim. Nie jest to pojęcie ustawowe, ale zgodnie ze znaczeniem, jakie ma ono w języku potocznym, oznacza zdarzenie zależne od kolei losu, wydarzeń życia. Zatem zdarzenia losowe mogą być spowodowane nie tylko działaniem sił przyrody, ale również działaniem ludzi, jeśli jest ono nieprzewidywalne, niezależne od ich woli i nie da się go uniknąć mimo zachowania należytej staranności. Zatem ustalając, czy można wyłączyć z podstawy wymiaru zapomogę, niezbędne jest ustalenie powodu jej udzielenia.

Płatnik, który będzie wypłacał zapomogę, powinien zachować dokumenty uzasadniające prawo wyłączenia jej z podstawy wymiaru składek. Takim dokumentem może być również oświadczenie na piśmie złożone przez ubezpieczonego.

Wyjaśnić trzeba, że płatnicy składek, którzy mają wątpliwości, czy od danego przychodu wypłacanego ubezpieczonemu powinni naliczać składki na ubezpieczenia społeczne czy też nie, mogą wystąpić do ZUS o wydanie w powyższej sprawie interpretacji. Jest ona wydawana w formie decyzji, od której przysługuje prawo wniesienia odwołania do sądu, gdy płatnik nie zgadza się z rozstrzygnięciem w niej zawartym. Jednak z możliwości tej mogą skorzystać tylko płatnicy, którzy mają status przedsiębiorcy, co wynika z ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Spółka świadczy usługi dostępu do internetu. W jej przepisach płacowych jest zapis, iż pracownicy, którzy pracują w firmie co najmniej rok, mogą nabyć usługę po opłaceniu abonamentu za złotówkę. Cena takiego abonamentu dla klientów zewnętrznych wynosi 50 zł. Przychód, jaki otrzymują pracownicy, którzy skorzystają z zakupu tej usługi na preferencyjnych warunkach, jest wyłączony z podstawy wymiaru składek.

Spółka z o.o. zatrudniała na podstawie kontraktu menedżerskiego o charakterze umowy zlecenia Jana Nowaka. Kontrakt menedżerski był zawarty na pięć lat. Znajdował się w nim zapis, że w przypadku wcześniejszego rozwiązania umowy przez spółkę musi ona wypłacić sześciomiesięczne odszkodowanie w związku z rozwiązaniem umowy. W sierpniu 2010 roku umowa została rozwiązana i spółka wypłaciła odszkodowanie. Od wypłacanej kwoty składki na ubezpieczenia społeczne nie powinny być naliczane.

Anna Nowak jest zatrudniona na podstawie umowy-zlecenia jako przedstawiciel handlowy. W pracy korzysta z prywatnego laptopa. Z tego tytułu otrzymuje od płatnika ekwiwalent pieniężny w wysokości 50 zł miesięcznie. Kwota ta jest wyłączona z podstawy wymiaru składek.

Spółka zatrudnia na podstawie umowy-zlecenia ochroniarzy. Osoby te są wynagradzane w stawce godzinowej.

Oprócz wynagrodzenia otrzymują od płatnika umundurowanie, w którym zobowiązani są wykonywać powierzoną pracę. Wartość przekazanego im umundurowania wyłączona jest z podstawy wymiaru składek.

Michał Jarosik

gp@infor.pl

Art. 18 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 205, poz. 1585 z późn. zm.).

Art. 3 ustawy z 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (t.j. Dz.U. z 1996 r. nr 70, poz. 335 z późn. zm.).

Rozporządzenie ministra pracy i polityki socjalnej z 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (Dz.U. nr 161, poz.1106 z późn. zm.).