Po wypadku przy pracy chory pracownik dostanie zasiłek

Pracownik otrzymuje za czas niezdolności do pracy z powodu choroby następujące świadczenia pieniężne: wynagrodzenie za czas choroby, zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne. Wynagrodzenie za czas choroby wypłaca z własnych środków pracodawca, a zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne są finansowane z funduszu ubezpieczeń społecznych. Jeżeli choroba pracownika jest spowodowana wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową, wówczas ma on prawo do zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego.

Pracownik niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania zatrudnienia, który nie ukończył 50 roku życia, ma prawo wynagrodzenia finansowanego i wypłacanego przez pracodawcę za okres do 33 dni w roku kalendarzowym. Okres 33 dni zlicza się w ciągu całego roku kalendarzowego, poczynając od niezdolności do pracy, która powstała najwcześniej. Okres, przez który wypłacane jest wynagrodzenie za czas choroby, jest w każdym roku kalendarzowym taki sam. Wynagrodzenie za czas choroby przysługuje maksymalnie przez 33 dni, bez względu na to, czy pracownik w danym roku kalendarzowym jest zatrudniony u jednego, czy u więcej pracodawców (patrz przykład).

Przedstawione zasady stosuje się także do pracownika, który ukończył 50 rok życia ale należy pamiętać, że zachowuje on prawo do wynagrodzenia za czas choroby przez okres do 14 dni w roku kalendarzowym. Do czasu ukończenia wieku 50 lat, a także w roku kalendarzowym, w którym pracownik kończy 50 lat, ma on prawo do wynagrodzenia za czas choroby za okres do 33 dni. Jeżeli na przykład pracownik ukończył 50 lat 12 grudnia 2009 r., to w 2010 roku ma on prawo do wynagrodzenia za czas choroby przez okres do 14 dni. Jeżeli wiek 50 lat pracownik ukończył na przykład 5 marca 2010 r., to w 2010 roku zachowuje prawo do wynagrodzenia za czas choroby przez łączny okres do 33 dni, a dopiero w 2011 roku za okres do 14 dni.

Pracownik, który w roku kalendarzowym choruje dłużej niż 33 dni (14 dni), od 34 dnia (15 dnia) niezdolności do pracy nabywa prawo do zasiłku chorobowego. Zasiłek ten może pobierać przez maksymalny okres 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy przypada w okresie ciąży lub jest spowodowana gruźlicą - przez 270 dni.

Maksymalne okresy pobierania zasiłku chorobowego (182 albo 270 dni) nazywane okresami zasiłkowymi mogą, ale nie muszą być okresami związanymi z nieprzerwaną niezdolnością do pracy. Do jednego okresu zasiłkowego wlicza się bowiem:

● wszystkie niezdolności do pracy przypadające bezpośrednio po sobie bez przerwy, bez względu na przyczynę zachorowania (np. od 1 do 10 stycznia - przeziębienie, od 11 do 31 stycznia - choroba serca, od 1 lutego do 28 lutego - ostre zapalenie spojówek, od 1 do 10 marca - przeziębienie),

● okresy niezdolności do pracy z powodu choroby, między którymi przerwa nie przekracza 60 dni, jeżeli przyczyną poprzedniej i kolejnej niezdolności jest ta sama choroba (np. od 18 do 22 stycznia - przeziębienie i od 1 do 5 marca także przeziębienie).

Uwzględniając wymienione wyżej zasady dotyczące zliczania okresu zasiłkowego, należy pamiętać, że jeden okres zasiłkowy może przypadać w trakcie jednego roku kalendarzowego albo zacząć się w jednym roku kalendarzowym, a zakończyć w następnym. W trakcie jednego okresu zasiłkowego, pracownik może pobierać nie tylko sam zasiłek chorobowy, lecz także wynagrodzenie za czas choroby. Zliczając niezdolności do pracy z powodu choroby do jednego okresu zasiłkowego płatnik zasiłku kieruje się bowiem okresami niezdolności do pracy (jeżeli nie ma między nimi przerw) oraz ewentualnie także przyczyną niezdolności do pracy (jeżeli przerwy nie przekraczają 60 dni), a nie rodzajem świadczeń z tytułu choroby przysługujących w tym okresie zasiłkowym.

Pracownik, który wyczerpał pełny okres zasiłkowy (182 albo 270 dni) i nadal jest niezdolny do podjęcia pracy z powodu choroby, a lekarz leczący twierdzi, że rokuje odzyskanie zdolności do pracy (w okresie nieprzekraczającym jednego roku), może ubiegać się o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego.

Świadczenie rehabilitacyjne przyznaje lekarz orzecznik ZUS. Pracownik musi wystąpić o nie z wnioskiem (na druku ZUS Np-7), do którego powinien dołączyć zaświadczenie lekarskie, wypełnione przez lekarza leczącego (ZUS N-9) i wywiad zawodowy z miejsca pracy (ZUS N-10).

Świadczenie rehabilitacyjne jest przyznawane na okres umożliwiający odzyskanie zdolności do pracy - maksymalnie na 12 miesięcy.

Pracownik, który uległ wypadkowi przy pracy lub u którego stwierdzono chorobę zawodową, nie nabywa prawa do wynagrodzenia za czas choroby od pracodawcy. Od pierwszego dnia niezdolności do pracy z tego tytułu otrzymuje zasiłek chorobowy (niezależnie od okresu podlegania ubezpieczeniu wypadkowemu).

Zasiłek chorobowy z tytułu wypadku przy pracy lub stwierdzenia choroby zawodowej przysługuje pracownikowi w wysokości 100 proc. podstawy wymiaru. Podstawę wymiaru ustala się na zasadach określonych dla zasiłku chorobowego z ubezpieczenia chorobowego, z tym że stanowi ją przychód będący podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie wypadkowe (patrz strona F8).

Jeżeli pracownik uległ wypadkowi przy pracy albo stwierdzono u niego chorobę zawodową, a jest zatrudniony u więcej niż jednego pracodawcy, to zasiłek chorobowy otrzymuje u każdego z tych pracodawców na takich samych zasadach, tj.:

● za każdy dzień choroby, nawet gdy nie wykorzystał okresu (33 albo 14 dni) za który wypłacane jest wynagrodzenie za czas choroby,

● bez okresu wyczekiwania,

● w wysokości 100 proc. podstawy wymiaru.

Świadczenie rehabilitacyjne z tytułu wypadku przy pracy przysługuje po wyczerpaniu okresu zasiłkowego (182 lub 270 dni). Maksymalny okres, na który może być przyznane, wynosi 12 miesięcy.

@RY1@i02/2010/059/i02.2010.059.168.0005.001.jpg@RY2@

Wysokość świadczeń finansowanych przez pracodawcę albo z FUS

Pracownik był zatrudniony u pracodawcy A do 28 lutego 2010 r. Od 1 marca 2010 r. zawarł umowę o pracę z pracodawcą B. W czasie zatrudnienia u pracodawcy A pracownik chorował od 11 do 28 stycznia 2010 r. (18 dni) i od 8 do 18 lutego 2010 r. (11 dni) i otrzymał z tego tytułu wynagrodzenie za czas choroby (łącznie za 29 dni). W czasie zatrudnienia u pracodawcy B pracownik chorował od 4 do 12 marca 2010 r. (9 dni). Pracodawca B wypłaci mu wynagrodzenie za czas choroby za okres od 4 do 7 marca 2010 r. (4 dni) oraz zasiłek chorobowy od 8 do 12 marca 2010 r. Pracownik otrzyma wynagrodzenie za czas choroby od pracodawców A i B łącznie za 33 dni.

Aneta Maj

gp@infor.pl

Art. 92 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).

Art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 9, art. 11, art. 18, art. 19, art. 36 ust. 1 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 31, poz. 267 z późn. zm.).

Art. 8, art. 9 ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 167, poz. 1322).

Rozporządzenie ministra pracy i polityki socjalnej z 27 lipca 1999 r. w sprawie określenia dowodów stanowiących podstawę przyznania i wypłaty zasiłków z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz.U. nr 65, poz. 742 z późn. zm.).