Kiedy zaistnieje wypadek przy pracy
Adam K. był zatrudniony na stanowisku pracownika produkcji. W trakcie przerwy w dostawie elektryczności postanowił, że wykorzysta ten czas na inną pracę, niezleconą przez przełożonego. Wspiął się na rusztowanie, aby naprawić wentylator powietrza, jednakże wskutek obciążenia konstrukcja zawaliła się, a Adam K. spadł na ziemię. W wyniku upadku doznał obrażeń wykluczających jego dalszą pracę. Pracownik wystąpił do pracodawcy o uznanie zdarzenia za wypadek przy pracy. Czy jego żądanie jest uzasadnione?
ekspert z zakresu prawa pracy
W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną, powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą. Zgodnie z powołanym przepisem, związek zdarzenia z pracą występuje wówczas, gdy nastąpiło ono podczas wykonywania lub w związku z wykonywaniem zwykłych czynności lub poleceń przełożonych bądź podczas wykonywania lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia, jak również w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy.
Kwestię tą rozstrzygał także Sąd Najwyższy, który w wyroku z 2 października 2009 r. (II PK 108/09, LEX nr 558582) wskazał, iż wykonywanie czynności na rzecz i dla korzyści innego podmiotu niż pracodawca nie jest wykonywaniem czynności na rzecz pracodawcy, a w rezultacie nie stanowi wykonywania czynności pracowniczych wynikających ze stosunku pracy. Takie działanie może co prawda pozostawać w związku czasowym i miejscowym z pracą, jednakże poprzez wykonywanie czynności niewypływających z treści stosunku pracy, która obejmuje wyłącznie świadczenie pracy na rzecz pracodawcy, dochodzi do zerwania związku funkcjonalnego z pracą.
Ponadto samowolne podjęcie przez Adama K. czynności niezwiązanych z rodzajem wykonywanej przez niego pracy, posiadanymi umiejętnościami i wiedzą nie może być ocenione jako działanie z korzyścią dla pracodawcy. W tej sytuacji zachowanie Adama K. należałoby w zasadzie ocenić jako działanie na niekorzyść pracodawcy, sprzeczne z jego interesami.
Art. 234 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).
Art. 3 ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 167, poz. 1322 z późn. zm.).
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.
Wpisz adres e-mail wybranej osoby, a my wyślemy jej bezpłatny dostęp do tego artykułu