Miejscem pracy nie musi być konkretna miejscowość

W odniesieniu do pracowników budowlanych możliwe jest określenie w umowie o pracę miejsca pracy jako ruchomego, np. jako budów realizowanych przez pracodawcę (ewentualnie z dodatkowym wskazaniem obszaru).

W uchwale z 9 grudnia 2011 r. sygn. akt II PZP 3/11 (LEX nr 1070588) Sąd Najwyższy wyjaśnił zagadnienie dotyczące określania w umowie o pracę miejsca świadczenia pracy pracowników budowlanych. Pracownik podejmujący tego typu zatrudnienie musi liczyć się z tym, że jego miejscem pracy nie będzie ta sama miejscowość, w której znajduje się siedziba pracodawcy, ani nawet miejscowość, w której pracodawca aktualnie prowadzi budowę. Jednocześnie inaczej wygląda to w przypadku np. przedstawicieli handlowych, gdyż w chwili zawarcia umowy jej strony nie mogą określić wszystkich miejsc, w których praca będzie wykonywana. Bardzo niekorzystne dla pracodawcy byłoby w tej sytuacji określenie punktowego miejsca świadczenia pracy (konkretnej miejscowości lub adresu).

W uzasadnieniu uchwały z 19 listopada 2008 r., sygn. akt II PZP 11/08 (OSNP 2009 nr 13-14, poz. 166), SN wyjaśnił, iż art. 775 par. 1 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, dalej: k.p., odnosi się jedynie do zadania służbowego rozumianego jako zdarzenie incydentalne w stosunku do pracy umówionej i wykonywanej zwykle w ramach stosunku pracy. Podstawę formalną podróży stanowi polecenie wyjazdu służbowego, które powinno określać zadanie oraz termin i miejsce jego realizacji. Zadanie musi być skonkretyzowane i nie może mieć charakteru generalnego. Nie jest zatem podróżą służbową wykonywanie pracy (zadań) w różnych miejscowościach, gdy przedmiotem zobowiązania pracownika jest stałe wykonywanie pracy (zadań) w tych miejscowościach. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu tej uchwały wywiódł przy tym, że nie jest sprzeczne z prawem wskazanie w umowie o pracę pewnego obszaru geograficznego jako miejsca wykonywania pracy. Taki sposób określenia miejsca pracy jest jednak przydatny w przypadku pracowników mobilnych (kierowców, przedstawicieli handlowych). Według SN w odniesieniu do pracowników budowlanych możliwe jest zaś określenie w umowie o pracę miejsca pracy jako ruchomego, np. jako budów realizowanych przez pracodawcę (ewentualnie z dodatkowym wskazaniem obszaru). Spełnienie wymagania przewidzianego w art. 29 par. 1 pkt 2 k.p. może bowiem polegać na wskazaniu zmiennych miejsc pracy w dostateczny wszakże sposób określonych. Istotą ruchomego miejsca pracy, odróżniającą go od obszarowego miejsca pracy, jest jego punktowość, z tym jednak że punkt ten może być zmieniany. Stałym miejscem pracy takiego pracownika w rozumieniu art. 775 par. 1 k.p. jest wówczas każdorazowo to miejsce w granicach określonych w umowie o pracę, w którym pracownik przez dłuższy czas, stale, systematycznie świadczy pracę (np. miejsce budowy realizowanej przez pracodawcę).

@RY1@i02/2013/089/i02.2013.089.21700040c.802.jpg@RY2@

Rafał Krawczyk, sędzia Sądu Okręgowego w Toruniu

Rafał Krawczyk

sędzia Sądu Okręgowego w Toruniu

Podstawa prawna

Art. 29 par. 1 i 77⁵ ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).