Mobbing można w sądzie pracy udowodnić także osobiście dokonanym nagraniem

Na wstępie podkreślić trzeba, że pracownik dochodzący roszczeń z tytułu mobbingu nie może poprzestać na przedstawieniu subiektywnego przekonania o słuszności swoich racji, ale powinien wykazać wszystkie okoliczności, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne (art. 6 kodeksu cywilnego w związku z art. 300 kodeksu pracy). Ciężar potwierdzenia faktów spoczywa więc w zasadzie wyłącznie na wnoszącym pozew pracowniku. Powinien on wywiązać się z tego obowiązku w stopniu umożliwiającym sądowi sprawdzenie zasadności żądania. Zgodnie bowiem z ogólną zasadą obowiązującą w postępowaniu sądowym (także przed sądem pracy) strony zobowiązane są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może wprawdzie dopuścić dowód niewskazany przez stronę, jednak powinno to mieć miejsce wyjątkowo, a nie prowadzić do wyręczania stron w spełnianiu ich obowiązków. Takie działanie sądu mogłoby zostać odebrane jako naruszenie prawa do bezstronnego sądu i odpowiadającego mu obowiązku przestrzegania zasady równego traktowania stron. Najczęściej sąd korzysta z przysługującej mu inicjatywy dowodowej w razie rażącej nieporadności strony działającej bez adwokata lub radcy prawnego, której – wobec niepodjęcia przez nią właściwych czynności mimo stosownych pouczeń sądu – grozi naruszenie interesu podlegającego szczególnej ochronie.

W sprawach dotyczących mobbingu pracownik nie korzysta z takich ułatwień, jak choćby w przypadku roszczeń z tytułu dyskryminacji, gdzie ma miejsce – wynikające z art. 183b par. 1 k.p. – przerzucenie na pracodawcę ciężaru dowodu. Nie ulega zatem wątpliwości, że ciężar dowodowy wykazania mobbingu (jego skutków) spoczywa na pracowniku. Taki jednoznaczny pogląd prezentowany jest w orzecznictwie (np. wyroki Sądu Najwyższego z 6 grudnia 2005 r., sygn. akt III PK 94/05, i z 5 października 2007 r., sygn. akt II PK 31/07).