Określenie prawa właściwego dla pracownika delegowanego to bieg z przeszkodami

Kwestia prawa właściwego dla umowy o pracę pracownika delegowanego do pracy za granicę jest częstokroć bagatelizowana przez pracodawców, gdy rozpoczyna się procedura wysyłania pracowników za granicę. Warto jednak przyjrzeć się temu zagadnieniu uważniej. Zrozumienie obowiązujących reguł nie tylko ustrzeże pracodawcę przed potencjalnymi roszczeniami ze strony pracownika i zastrzeżeniami inspekcji pracy, lecz także pozwoli bardziej efektywnie zaplanować koszty pracy.

Podstawowe znaczenie mają tutaj regulacje rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) w zakresie dotyczącym prawa właściwego dla umowy o pracę (dalej: rozporządzenie Rzym I) oraz dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (dalej: dyrektywa 96/71) w zakresie dotyczącym norm prawa pracy obowiązujących pracowników delegowanych na terytorium państw Unii. Rozporządzenie Rzym I w art. 8 wskazuje zasady, jakimi należy się kierować, stosując prawo właściwe dla umowy o pracę. Przepisy dyrektywy 96/71 wskazują zasady stosowania prawa pracy dla pracowników delegowanych, są przepisami z zakresu europejskiego prawa pracy. To rozróżnienie jest kluczowe dla prawidłowego zrozumienia zasad określonych w dalszej części artykułu.