Czy pracownikowi należą się nadgodziny

Zatrudnianie pracowników w zadaniowym czasie pracy nie oznacza, że pracodawca nie może zobowiązać pracownika do stawiania się w siedzibie firmy w określonych dniach i godzinach. Działanie takie może uzasadniać konieczność bieżącego kontrolowania postępu prac pracownika, czy też koordynacja pracy jakiegoś większego zespołu. Dopuszczalne jest zatem ustalenie, że pracownik np. w każdy piątek musi przebywać w biurze od 8.00 do 16.00.

Nie każda praca w piątek ponad 8 godzin będzie nadliczbową. Nadgodziny powstaną w razie konieczności prowadzenia akcji ratowniczej oraz powierzenia przez pracodawcę dodatkowej pracy. Mogą one też wynikać z nieprawidłowego ustalenia ilości zadań. Należy je bowiem tak określić, aby były możliwe do wykonania bez naruszania norm wskazanych w art. 129 k.p., tj. w czasie nieprzekraczającym 8 godzin na dobę i średnio 40 godzin tygodniowo.

Ustalenie zadań, których wykonanie w normalnym czasie pracy jest niemożliwe, jest równoznaczne ze zleceniem pracy w nadgodzinach (por. wyrok SN z 12 czerwca 1997 r., I PKN 204/97, OSNAPiUS 1998/10/290). Jeżeli praca w godzinach nadliczbowych wynikała ze zlecenia pracownikom zadań niemożliwych do wykonania w normalnym czasie pracy, pracownik ma prawo do rekompensaty za pracę w godzinach nadliczbowych (por. wyrok SN z 12 stycznia 1999 r., I PKN 526/98, OSNAPiUS 2000/4/147). Natomiast pracą nadliczbową nie będą godziny wynikające z samodzielnej decyzji pracownika czy braku jego umiejętności organizacyjnych.