Pracownik z Unii musi mieć zapewnione warunki zatrudnienia zgodne z polskimi przepisami prawa pracy

Powyższa zasada wynika z art. 67¹ k.p., który wszedł w życie 1 maja 2004 roku w związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej. Obecne przepisy regulujące kwestie zatrudniania pracowników skierowanych do pracy z państwa będącego członkiem Unii Europejskiej implementują do krajowego porządku prawnego postanowienia dwóch unijnych dyrektyw: nr 91/383/WE z 25 czerwca 1991 roku w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy (Dz. Urz. WE L 206, 29.7.1991r., s. 19-22) oraz nr 96/71/WE z 16 grudnia 1996 roku dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. Urz. WE L 18, 21.1,1997 r., s. 1-6). Obie dyrektywy zostały wydane w celu zapewnienia przestrzegania praw pracowników oraz zagwarantowania warunków uczciwej konkurencji pomiędzy pracodawcami.

Komentowane przepisy kodeksu pracy stosuje się do pracodawców mających siedzibę w innym państwie członkowskim, a kierujących swych pracowników na terytorium Polski. Zgodnie z art. 67³ k.p. omawiane regulacje stosuje się odpowiednio do pracodawców mających siedzibę poza obszarem Unii Europejskiej kierujących pracownika na terytorium Polski. Celem przepisu jest ograniczenie praktyk nieuczciwej konkurencji. Uniemożliwia on bowiem sytuacje, w których podmiot zagraniczny spoza krajów członkowskich miałby możliwość delegować swych pracowników na terytorium Polski na warunkach gorszych niż te, które obowiązany jest zapewnić pracownikom pracodawca unijny. Prowadziłoby to bowiem do uprzywilejowania pozaunijnego przedsiębiorcy.

Wskazane przepisy mają zastosowanie w trzech sytuacjach skierowania pracownika - obywatela państwa członkowskiego do pracy w Polsce. Pierwsza sytuacja polega na realizacji umowy zawartej pomiędzy przedsiębiorcą mającym siedzibę w Polsce a zagranicznym pracodawcą. Druga sytuacja ma miejsce wówczas, gdy dochodzi do skierowania pracownika do pracy w oddziale (filii) unijnego pracodawcy wysyłającego. Trzecia sytuacja dotyczy skierowania pracownika tymczasowego zatrudnionego u zagranicznego pracodawcy będącego agencją pracy tymczasowej do wykonywania pracy na rzecz pracodawcy użytkownika mającego siedzibę w Polsce.

Minimalne warunki zatrudniania obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej w Polsce dotyczą: norm i wymiaru czasu pracy oraz okresów odpoczynku dobowego i tygodniowego, wymiaru urlopu wypoczynkowego, minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, wysokości dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych, bezpieczeństwa i higieny pracy, uprawnień pracowników związanych z rodzicielstwem, zatrudniania młodocianych oraz wykonywania pracy lub innych zajęć zarobkowych przez dziecko, zakazu dyskryminacji w zatrudnieniu, wykonywania pracy zgodnie z przepisami o zatrudnianiu pracowników tymczasowych. Warunki wskazane powyżej mają charakter minimalny. Oznacza to, ze pracodawca zagraniczny może oczywiście stosować warunki bardziej korzystne niż te, które wynikają z polskiego prawa.

Warto jest wskazać, że obywatele państw Unii Europejskiej są uprawnieni do wykonywania pracy na terytorium Polski bez konieczności uzyskiwania pozwolenia na pracę.