Porozumienie o rozwiązaniu stosunku pracy jest umową pracownika i pracodawcy

Stanisława B. była zatrudniona w szkole jako nauczyciel bibliotekarz. W dniu 28 stycznia 2005 r. utraciła zdolność do pracy, co zostało stwierdzone orzeczeniem lekarskim. W związku z tym pracodawca złożył jej oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 3 Karty nauczyciela. Pismo w tym przedmiocie otrzymała 31 stycznia 2005 r. i tego samego dnia zwróciła się do pracodawcy o rozwiązanie stosunku pracy na jej wniosek. Pracodawca wyraził na to zgodę, wobec czego anulowano sporządzone już świadectwo pracy i wystawiono kolejne, w którym jako podstawę rozwiązania stosunku pracy wskazano wniosek nauczyciela w związku z przejściem na emeryturę.

Po przeanalizowaniu swojej sytuacji Stanisława B. doszła jednak do wniosku, że większe korzyści materialne uzyskałaby, gdyby stosunek pracy rozwiązał się przez jednostronne oświadczenie pracodawcy. Wniosła więc pozew, w którym stwierdziła, że do ustania stosunku pracy doszło na skutek jednostronnej decyzji dyrektora szkoły.

Sąd rejonowy uznał, że Stanisława B. złożyła wniosek o rozwiązanie stosunku pracy dobrowolnie i świadomie, gdyż jej zamiarem było uzyskanie prawa do emerytury na podstawie art. 88 Karty nauczyciela, do nabycia którego niezbędne było rozwiązanie stosunku pracy właśnie w takim trybie. Nie można więc uznać, jak twierdziła pracownica, że do ustania stosunku pracy doszło na skutek jednostronnej decyzji dyrektora szkoły. Skoro pracodawca zaakceptował wniosek Stanisławy B., to sąd rejonowy przyjął, że strony złożyły zgodne oświadczenia woli o rozwiązaniu łączącego je stosunku pracy, co jest równoznaczne z porozumieniem w tym przedmiocie. Z tego względu sąd rejonowy uznał roszczenia pracownicy za niezasadne. Po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez Stanisławę B. sąd okręgowy podzielił stanowisko sądu rejonowego. W tej sytuacji wniosła ona skargę kasacyjną.

Sąd Najwyższy w uzasadnieniu swego stanowiska przytoczył wyrok SN z 29 września 1998 r. (I PKN 346/98, OSNP 1999/20/652), w którym stwierdzono, że wyrażenie przez pracodawcę zgody na rozwiązanie stosunku pracy w drodze porozumienia stron - w sytuacji gdy wcześniej złożył jednostronne oświadczenie woli o rozwiązaniu tego stosunku pracy - oznacza, że cofnął w dorozumiany sposób wcześniejsze oświadczenie.

Sąd okręgowy prawidłowo uznał zatem, że ocena stanu faktycznego sprawy prowadzi do konieczności stwierdzenia, iż ustanie stosunku pracy pomiędzy stronami nastąpiło za ich porozumieniem. Nie ma więc podstaw do przyjęcia, że stosunek pracy ze Stanisławą B. został rozwiązany przez pracodawcę w związku z jej niezdolnością do wykonywania pracy, a tym samym nie ma przesłanek do uwzględnienia roszczeń wywodzonych z takiego twierdzenia pracownicy.

Porozumienie stron co do rozwiązania stosunku pracy jest umową pracownika i pracodawcy. Zawarcie umowy polega zaś na zgodnych oświadczeniach woli stron zmierzających do wywołania określonych w ich treści skutków prawnych.

opracował Maciej Kasperowicz