Pracownik musi uzewnętrznić zamiar kontynuowania zatrudnienia

Pracownik nie przejawia gotowości do pracy u nowego pracodawcy wówczas, gdy ignoruje przejęcie przez niego zakładu pracy.

Anna K. była zatrudniona w firmie A.M. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony.

Siedzibą spółki był lokal wynajęty od firmy S.K.

24 października 2001 r. spółka S.K. rozwiązała bez wypowiedzenia umowę najmu lokalu zajmowanego przez A.M. z powodu zalegania z płatnościami czynszu najmu.

W tym też dniu przedstawiciel firmy S.K. poinformował wszystkich pracowników A.M., iż doszło do przejęcia przedsiębiorstwa ich dotychczasowego pracodawcy przez spółkę S.K. Oświadczył również, iż poza tym nic nie ulegnie zmianie, przedsiębiorstwo będzie działać nadal. Wszyscy pracownicy A.M., jeśli tylko wyrażą taką wolę, będą w dalszym ciągu pracować na swoich dotychczasowych stanowiskach pracy.

Anna K. 26 października 2001 r. podjęła pracę. Wykonywała wszystkie swoje dotychczasowe obowiązki. I jak później twierdziła cały czas w przeświadczeniu, że nadal jest zatrudniona w firmie A.M.

29 października 2001 r. firma S.K. poinformował ją, iż warunkiem dalszej pracy dla S.K. jest podpisanie nowej umowy. Pracownica odmówiła, twierdząc, iż w dalszym ciągu jest zatrudniona na podstawie dotychczasowej umowy o pracę na czas nieokreślony. Od 29 października 2001 r. Anna K. przebywała na zwolnieniu chorobowym, nieprzerwanie do 27 lutego 2002 r. Zaświadczenia o niezdolności do pracy przedkładała firmie A.M. Gdy wróciła do zdrowia, nie skontaktowała się z żadnym ze wspólników S.K. w związku ze swoim zatrudnieniem. Po 27 lutego 2002 r. Anna K. nigdy nie zgłosiła się do S.K. i nigdy nie powiedziała, że jest gotowa do pracy.

Po kilku miesiącach pracownica wystąpiła do sądu rejonowego z pozwem o wynagrodzenie za czas niewykonywania pracy w okresie od 28 lutego 2002 r. do 26 grudnia 2002 r. Pozew skierowała przeciwko firmie A.M.

Sąd rejonowy uznał, że roszczenia Anny K. nie zasługują na uwzględnienie. Podniósł, że zgodnie z art. 23¹ par. 1 k.p. w razie przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę staje się on z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy. Przejście zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę w rozumieniu tego przepisu oznacza każdą czynność lub akt, w wyniku których następuje rozporządzenie mieniem dotychczasowego pracodawcy, w trakcie trwania nawiązanych przez niego stosunków pracy na rzecz nowego pracodawcy.

Sąd rejonowy ustalił, że roszczenie dotyczące zasądzenia wynagrodzenia za czas niewykonywania pracy w okresie od 28 lutego do 26 grudnia 2002 r. jest nieuprawnione w świetle art. 81 par. 1 k.p. Z treści tego przepisu wynikają bowiem dwie przesłanki nabycia prawa do wynagrodzenia za czas niewykonywania pracy ze względu na przeszkody zaistniałe po stronie pracodawcy: po pierwsze - gotowość pracownika do wykonywania pracy, po drugie - doznanie przeszkód z przyczyn dotyczących pracodawcy. Sąd ustalił, iż pracownica nie zgłosiła się do nowego pracodawcy i nie okazała swojej gotowości do pracy.

Apelację od wyroku złożyła pracownica.

Sąd okręgowy ją odrzucił. Zgodził się z argumentacją sądu rejonowego.

Anna K. zaskarżyła wyrok skargą kasacyjną.

Gotowość do wykonywania pracy powinna być manifestowana przez pracownika. Pracownik domagający się wynagrodzenia za czas niewykonywania pracy winien udowodnić, że miał zamiar i mógł pracę wykonywać, wyrażał chęć podjęcia pracy, a także pozostawał do dyspozycji pracodawcy. Zasadniczo pozostawanie do dyspozycji pracodawcy wiąże się z pozostawaniem na terenie zakładu pracy. W przypadku dłuższych okresów można uznać, że pracownik manifestuje gotowość do pracy pozostając poza zakładem pracy, w miejscu znanym pracodawcy. Niepozostawanie w dyspozycji pracodawcy w miejscu pracy nie jest głównym powodem oddalenia powództwa (apelacji). Sąd Najwyższy podkreślił przede wszystkim, że Anna K., mając wiedzę co do tego, że nastąpiła zmiana pracodawcy, ignorowała tę zmianę, podając nazwę dotychczasowego pracodawcy lekarzowi wystawiającemu zwolnienia od pracy i składając zwolnienia spółce A.M., a nie spółce S.K. Te okoliczności powodują niemożliwość uznania za spełnione przesłanek wymienionych w art. 81 par. 1 k.p. Nie można uznać spełnienia tych warunków przy zastosowaniu zasad współżycia społecznego.

Wynagrodzenie za czas niewykonywania pracy przysługuje pracownikowi za czas niezawinionego przez niego przestoju. Jeżeli przestój nastąpił z winy pracownika, wynagrodzenie nie przysługuje.

opracował Maciej Kasperowicz