Przyczyna wypowiedzenia umowy musi być zrozumiała dla adresata

Wypowiedzenie umowy o pracę bez wskazania przyczyny lub bez jej skonkretyzowania uważane jest za dokonane z naruszeniem przepisu prawa (art. 30 par. 4 k.p.), natomiast wypowiedzenie, które nastąpiło z dostatecznie zrozumiałym dla adresata i poddającym się weryfikacji sądowej podaniem przyczyny, lecz ta została następnie uznana za bezzasadną, kwalifikowane jest jako wypowiedzenie nieuzasadnione w rozumieniu art. 45 par. 1 k.p.

Adam K. był zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, ostatnio na stanowisku kierownika wydziału likwidacji szkód. W dniu 30 listopada 2006 r. nastąpiło połączenie dwóch zakładów ubezpieczeń. Powstała wówczas spółka akcyjna Asekuracja Towarzystwo Ubezpieczeń. W ramach zmian organizacyjnych pracodawca od grudnia 2006 r. przeprowadził redukcję etatów w poszczególnych oddziałach. Od chwili połączenia obu spółek rozwiązano stosunki pracy z 65 osobami. Pismem z 18 stycznia 2007 r. pracodawca wypowiedział Adamowi K. umowę o pracę, podając jako przyczynę zmiany organizacyjne polegające na zmniejszeniu stanu zatrudnienia w oddziale.

Adam K. wniósł sprawcę o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne lub o przywrócenie do pracy. W ocenie sądu rejonowego wypowiedzenie łączącej strony umowy nastąpiło z zachowaniem wszelkich wymagań formalnych. Oświadczenie woli pracodawcy złożone zostało na piśmie, ze wskazaniem konkretnej przyczyny wypowiedzenia. Przyczyna ta okazała się zaś prawdziwa. Liczba zadań wykonywanych przez wydział, którym kierował Adam K., była mniejsza od normy określonej na podstawie średnich szacunków efektywności pracy poszczególnych wydziałów w innych oddziałach spółki.

Apelację złożył pracownik - Adam K.

Sąd okręgowy przywrócił go do pracy. Stwierdził, że zwolnienie z pracy nastąpiło z innych przyczyn niż wskazane w wypowiedzeniu umowy o pracę. W zakładzie pracy nie doszło bowiem do reorganizacji implikującej likwidację stanowiska powoda. W rzeczywistości zlikwidowano inne miejsce pracy, a zajmującego je pracownika Tadeusza B. przesunięto na stanowisko Adama K. Należy więc uznać, że przyczyną wypowiedzenia łączącej strony umowy o pracę nie była restrukturyzacja, lecz inne motywy. Wskazanie w oświadczeniu woli o wypowiedzeniu innej przyczyny niż ta, która leżała u podstaw decyzji o rozwiązaniu umowy o pracę z danym pracownikiem, stanowi zaś naruszenie przepisu art. 30 par. 4 k.p. Z tego też względu sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok i przywrócił Adama K. do pracy.

Skargę kasacyjną złożył pracodawca.

Sąd Najwyższy uznał skargę za uzasadnioną. Stwierdził, że pracodawca wypowiadając umowę z Adamem K. nie naruszył art. 30 par. 4 k.p., skoro w pisemnym oświadczeniu woli wskazał przyczynę rozwiązania stosunku pracy w tym trybie, a przyczyna ta w postaci zmian organizacyjnych polegających na zmniejszeniu stanu zatrudnienia została określona w sposób na tyle jasny i konkretny, aby uznać ją za zrozumiałą dla Adama K. i poddającą się kontroli sądowej.

Uwzględnienie żądania pozwu w przedmiocie przywrócenia do pracy w oparciu o art. 30 par. 4 k.p., było nieuzasadnione. Kwestia rzeczywistości, prawdziwości i bezpośredniości podanej przez pracodawcę przyczyny rozwiązania stosunku pracy powinna być analizowana w kontekście unormowań art. 45 par. 1 k.p., a ściślej - tego zdania przepisu, który stanowi o nieuzasadnionym wypowiedzeniu umowy o pracę.

Opracował Maciej Kasperowicz