Powrót pracownika na dotychczasowe stanowisko

Firma zatrudniła pracownika 18 lipca 2000 r. na stanowisku dyrektora do spraw finansowych i głównego księgowego. Zawarła z nim umowę na czas nieokreślony. Następnie rada nadzorcza firmy 7 marca 2002 r. powołała go na stanowisko członka zarządu - dyrektora do spraw finansowych i głównego księgowego. W tym samym dniu zawarta została z nim kolejna umowa o pracę, ale już na czas określony.

Strony przewidziały możliwość wcześniejszego jej rozwiązania za dwutygodniowym wypowiedzeniem. Natomiast jego dotychczasowa funkcja dyrektora została połączona ze stanowiskiem członka zarządu jako jedno stanowisko. W marcu 2007 r. rada nadzorcza odwołała pracownika z funkcji członka zarządu i rozwiązała z nim umowę o pracę.

Pracownik odwołał się od tej decyzji do sądu I instancji. Wniósł o dopuszczenie go do pracy na stanowisku dyrektora finansowego - głównego księgowego i zasądzenie wynagrodzenia w wysokości 82 tys. zł za okres pozostawania bez pracy.

Firma wniosła o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu wskazała, że umowa na czas nieokreślony zawarta w lipcu 2000 roku została zmieniona w umowę o pracę na czas określony w związku z powołaniem pracownika na stanowisko członka zarządu.

W ocenie sądu nie można uznać, że powołanie pracownika na stanowisko członka zarządu miało oznaczać zawieszenie obowiązywania umowy o pracę z lipca 2000 roku zawartej na czas nieokreślony.

Sąd I instancji oddalił żądania pracownika, który następnie odwołał się do sądu II instancji. Ten uznał, że zasadą jest pozostawanie stron w jednym stosunku pracy, choćby nawet przedmiotem pracowniczego zobowiązania był rodzaj pracy szeroko określony nazwą kilku zawodów lub specjalności czy funkcji. Podkreślił też, że przy wykonywaniu na rzecz tego samego pracodawcy nawet kilku rodzajów podporządkowanej pracy, domniemywa się istnienie jednego stosunku pracy.

W ocenie sądu, w trakcie określonego stosunku pracy możliwe jest przyrzeczenie przez pracodawcę zawarcia kolejnej umowy, na konkretnych warunkach po rozwiązaniu stosunku pracy na mocy aktualnej umowy.

Sąd podkreślił, że przewodniczący rady nadzorczej nie był upoważniony do zobowiązania się wobec pracownika, że po odwołaniu go ze stanowiska członka zarządu wróci on na stanowisko dyrektora do spraw finansowych - głównego księgowego.

Sąd II instancji również oddalił żądania pracownika, który wniósł skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego. Ten wskazał, że instytucja zawieszenia stosunku pracy jest przewidziana tylko w przepisach niektórych pragmatyk pracowniczych. Przykładem może być ustawa z 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz.U. nr 227, poz. 1505). Zgodnie z jej art. 68, stosunek pracy członka korpusu służby cywilnej tymczasowo aresztowanego ulega zawieszeniu z mocy prawa.

Natomiast dyrektor generalny urzędu może zawiesić członka korpusu s.c. w pełnieniu obowiązków, jeżeli zostało wszczęte przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne lub karne (art. 69 tej ustawy). Jak widać, zawieszenie stosunku pracy jest związane z wystąpieniem bardzo specyficznych przesłanek. Może być ono stosowane wyłącznie z mocy przepisu ustawy.

Na tej podstawie można stwierdzić, że nie jest możliwe przyjęcie, iż nawiązanie nowego stosunku pracy, przy braku innych ustaleń stron, powoduje zawieszenie poprzedniego stosunku pracy.

Ponadto SN uznał, że zgoda pracownika na powołanie go na stanowisko u dotychczasowego pracodawcy stanowi domniemanie wyrażenia woli rozwiązania w drodze porozumienia stron wcześniej nawiązanej umowy o pracę.

Podkreślił też, że nie można jednak wykluczyć możliwości dokonania skutecznych działań stron stosunku pracy zmierzających do zagwarantowania pracownikowi powrotu na wcześniej zajmowane stanowisko. SN oddalił jego skargę kasacyjną.

Nie można wykluczyć możliwości dokonania skutecznych działań stron stosunku pracy zmierzających do zagwarantowania pracownikowi powrotu na wcześniej zajmowane stanowisko

Wyrok z 4 listopada 2009 roku (sygn. akt I PK 106/09)