Porozumienie o zakazie konkurencji może być zawarte tylko pisemnie

Pracownik w trakcie zatrudnienia u danego pracodawcy musi dbać, aby tajemnice prowadzenia przez firmę działalności nie przedostały się do konkurencji. Zdarza się jednak, że do zachowania poufności jest zobowiązany także, gdy rozstaje się z pracodawcą.

W art. 101¹ par. 1 k.p. zawarta jest definicja zakazu konkurencji. Termin ten oznacza, że w zakresie określonym w odrębnej umowie podwładny nie może prowadzić działalności konkurencyjnej wobec zatrudniającego ani też świadczyć obowiązków w ramach stosunku pracy lub na innej podstawie na rzecz podmiotu prowadzącego taką działalność. Powyższe, z mocy art. 101² par. 1 k.p., stosuje się odpowiednio także wówczas, gdy pracodawca i podwładny mający dostęp do szczególnie ważnych informacji, których ujawnienie mogłoby narazić przełożonego na szkodę, zawierają umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy.

Sąd Najwyższy w wyroku z 9 marca 2006 r. (II PK 235/05, OSNP 2007/3-4/43) stwierdził, że umowa o zakazie konkurencji jest odrębną umową w tym znaczeniu, że stanowi odrębne zobowiązanie, a nie dlatego, że każdorazowo musi być sporządzona w odrębnym dokumencie. Odrębna umowa o zakazie konkurencji może być zawarta (zamieszczona) w dokumencie umowy o pracę. Rygor nieważności dla umowy o zakazie konkurencji wynika tylko z braku formy pisemnej (art. 101³ k.p.), nie zaś z braku zawarcia jej w odrębnej umowie (dokumencie). W przypadku określonych wad redakcyjnych w umowach o zakazie konkurencji nie stwierdza się skutku nieważności, ale przyjmuje się, że w zakresie nieuregulowanym zastosowanie mają przepisy kodeksu pracy.

Umowa o zakazie konkurencji nie może być zawiązana w sposób dorozumiany. Tak też uznał Sąd Najwyższy w wyroku z 10 września 2004 r. (I PK 592/03). Konieczne jest zachowanie formy pisemnej. Niespełnienie tego wymogu skutkuje sankcją w postaci nieważności umowy.

Umowy o zakazie konkurencji należy zaliczyć do umów z zakresu prawa pracy. Wynika stąd, że - co do zasady - powinny być one sporządzone w języku polskim. W myśl ustawy z 7 października 1999 r. o języku polskim (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 43, poz. 224 - dalej: ustawa) nie określono rygorów sformułowania zapisów takiego kontraktu w języku obcym. Nie ma również podstaw do przyjęcia, że wymóg sporządzenia przedmiotowej umowy po polsku ma takie samo znaczenie, jak wymóg zachowania formy pisemnej dla celów dowodowych. To zostało wyraźnie zastrzeżone tylko dla umów konsumenckich (art. 8 ust. 4 ustawy). Stosując odpowiednio art. 29 par. 2 k.p., należy zatem przyjąć, że sankcją niesporządzenia umowy o zakazie konkurencji po polsku jest obowiązek potwierdzenia jej warunków na piśmie w języku polskim.

@RY1@i02/2011/150/i02.2011.150.209.002b.001.jpg@RY2@

Anna Borysewicz, adwokat

Anna Borysewicz

adwokat