Pracownika należy zwolnić, by mógł stawić się na wezwanie sądu

Istnieją sytuacje, gdy pracodawca ma obowiązek zwolnić podwładnego od pracy. Może to wynikać z przepisów kodeksu pracy, przepisów wykonawczych albo z innych przepisów prawa. Tak będzie na przykład wówczas, gdy zatrudniony otrzyma wezwanie do stawiennictwa przed organem administracji rządowej lub samorządu terytorialnego, sądu, prokuratury, policji albo organu prowadzącego postępowanie w sprawach o wykroczenia.

Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z 23 stycznia 1998 r. (I PKN 500/97, OSNP 1999/1/14) pozostanie pracownika w sądzie jako świadka po złożeniu zeznań na żądanie pełnomocnika procesowego w celu złożenia uzupełniających zeznań lub konfrontacji z innymi świadkami jest okolicznością usprawiedliwiającą jego nieobecność w zakładzie pracy w związku z wezwaniem do sądu, a tym samym wyłączającą przypisanie mu winy i stosowanie wobec niego kary porządkowej (art. 108 i art. 111 k.p.). Natomiast pracodawca nie ma obowiązku zwolnienia pracownika od pracy w przypadku wezwania go do wzięcia udziału w naradzie organów samorządu terytorialnego, poświęconej realizacji celów społecznych (par. 6 w związku z par. 3 pkt 4 rozporządzenia ministra pracy i polityki socjalnej z 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy - Dz.U. nr 60, poz. 281 z późn. zm.) - wyrok Sądu Najwyższego z 5 listopada 1998 r., I PKN 350/98 (OSNP 1999/24/777).

Pracownik korzystający z wyżej opisanego zwolnienia nie zachowuje prawa do uposażenia za ten czas. Regulacje prawa pracy obowiązujące u danego zatrudniającego mogą jednak stanowić odmiennie. W przeciwnym razie pracodawca wydaje zaświadczenie określające wysokość utraconego zarobku za czas tej przerwy w celu uzyskania przez pracownika od właściwego organu rekompensaty pieniężnej w wysokości i na warunkach przewidzianych w odrębnych przepisach.

W świetle par. 1 ust. 1 rozporządzenia ministra sprawiedliwości z 4 lipca 1990 r. w sprawie wysokości należności świadków i stron w postępowaniu sądowym (Dz.U. nr 48, poz. 284 z późn. zm.) górna granica należności za utracony dzienny zarobek nie może przekroczyć 4,6 proc. kwoty bazowej ustanowionej w ustawie budżetowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe. W 2011 r. owa kwota bazowa wynosi 1766,46 zł. Zgodnie zaś z ust. 2 cytowanego przepisu w przypadku gdy ogłoszenie ustawy budżetowej nastąpi po 1 stycznia roku, którego dotyczy ustawa budżetowa, podstawę obliczenia należności za okres od 1 stycznia do dnia ogłoszenia ustawy stanowi kwota bazowa w wysokości obowiązującej w grudniu roku poprzedniego.

@RY1@i02/2011/125/i02.2011.125.209.002b.001.jpg@RY2@

Anna Borysewicz, adwokat

Anna Borysewicz

adwokat