Na jakich zasadach związkowiec może korzystać ze zwolnień od wykonywania pracy

@RY1@i02/2011/084/i02.2011.084.183.008a.001.jpg@RY2@

Arkadiusz Sobczyk, radca prawny, Kancelaria Prawna Sobczyk i Współpracownicy

Jednym z uprawnień mających zapewnić członkom organizacji związkowych należyte wykonywanie czynności związkowych jest przewidziana w art. 31 ust. 3 ustawy z 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych instytucja zwolnienia od świadczenia pracy. Pracownik ma prawo do zwolnienia od pracy zawodowej z zachowaniem prawa do wynagrodzenia na czas niezbędny do wykonywania doraźnej czynności wynikającej z jego funkcji związkowej, jeżeli czynność ta nie może być wykonywana w czasie wolnym od pracy.

W myśl par. 4 rozporządzenia z 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy, pracodawca zobowiązany jest zwolnić pracownika od pracy, jeżeli obowiązek taki wynika z kodeksu pracy, z przepisów wykonawczych do kodeksu pracy albo z innych przepisów prawa. Takim innym przepisem prawa jest niewątpliwie art. 31 ust. 3 ustawy o związkach zawodowych. Łączne odczytywanie obu tych norm wskazuje, że decyzję o udzieleniu zwolnienia od pracy dla wykonywania doraźnej czynności wynikającej z funkcji związkowej podejmuje zawsze pracodawca.

Do zwolnienia od pracy nie jest zatem wystarczające samo powiadomienie pracodawcy o nieobecności pracownika w pracy i przyczynie usprawiedliwiającej tę nieobecność, ale wymagane jest udzielenie pracownikowi przez pracodawcę tego typu zwolnienia. W przeciwnym razie art. 31 ust. 3 ustawy o związkach zawodowych stanowiłby wprost o zwolnieniu pracownika od pracy, a nie o prawie do zwolnienia, któremu odpowiada określony w par. 4 rozporządzenia obowiązek pracodawcy udzielenia takiego zwolnienia (por. wyrok SN z 2 czerwca 2010 r., II PK 367/09).

Niestawienie się pracownika do pracy bez zwrócenia się o uzyskanie takiego zwolnienia nie usprawiedliwia nieobecności w pracy, wobec czego jest naruszeniem obowiązków pracowniczych.

not. MJ