Jeśli żąda się zbyt wiele, można nie dostać nic w zamian

Pracownikom licznych prywatyzowanych lub komercjalizowanych przedsiębiorstw państwowych przy okazji przekształceń własnościowych udawało się wywalczyć wyjątkowo korzystne gwarancje zatrudnienia lub jaskrawo wysokie odprawy na wypadek wcześniejszego rozstania z pracodawcą. Wynikają one z porozumień zbiorowych, które choć w mniejszej liczbie zawierane są do dziś. Gdy przychodzi czas realizacji zobowiązań wynikających z porozumienia, stanowią one często ogromne obciążenie dla firm. Pracodawcy, którzy w wyniku kryzysu ograniczać chcą koszty, muszą dokonywać zmian chociażby poprzez wypowiadanie warunków pracy. Tymczasem wielu pracowników woli nie korzystać z dobrodziejstwa gwarancji wieloletniego zatrudnienia, tylko odejść z pracy, zadowalając się odprawą w wysokości kilkunastu czy kilkudziesięciu pensji. Pracodawcy chcący postawić odpór żądaniom takich pracowników nie są jednak bezbronni. W sukurs przychodzi im orzecznictwo Sądu Najwyższego pozwalające uznać rażąco wygórowane żądania pracowników za niezgodne z zasadami współżycia społecznego. Niekiedy warto więc zastanowić się nad wszczęciem sporu z pracownikiem, ponieważ pomimo formalnej zgodności z prawem jego żądania sąd może oddalić powództwo o zapłatę nieprzyzwoicie wysokiej odprawy. Nadmienić trzeba, że szanse na wygranie takiego procesu przez pracodawcę będą szczególnie wysokie, jeśli domagający się odprawy pracownik należy do kadry kierowniczej przedsiębiorstwa, tym bardziej gdy stanowisko swoje zajmował już wtedy, gdy porozumienie zbiorowe było negocjowane. Truizmem jest zaś stwierdzenie, że odprawy tej grupy pracowników są najwyższe.