Pracodawca nie zostanie ukarany za nieskrócenie czasu pracy podczas upału
Z powodu upałów zatrudnione u mnie osoby domagały się skrócenia czasu pracy, twierdząc, że w pomieszczeniach jest za gorąco. Jednak skrócenie czasu pracy oznacza dla mnie straty, z kolei na montaż klimatyzacji mnie nie stać. Pracownicy narzekają też, że 1,5 litra wody dziennie, które im zapewniłem, to za mało. Straszą mnie, że zawiadomią inspekcję pracy o tych wszystkich naruszeniach. Czy mają do tego podstawy?
Aby odpowiedzieć na te pytania, trzeba prześledzić obowiązujące przepisy oraz wypracowane orzecznictwo. I tak kodeks pracy w art. 15 stanowi, że pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom bezpieczne i higieniczne warunki pracy. Ponadto art. 207 nakłada na pracodawcę obowiązek ochrony życia i zdrowia pracowników poprzez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki. Przy czym przyjmuje się, ze obowiązki pracodawcy w zakresie bhp mają charakter:
- bezwarunkowy – ponieważ obciążają pracodawcę niezależnie od sposobu spełniania świadczenia przez pracownika;
- niepodzielny – gdyż działania i zaniechania innych podmiotów nie zwalniają pracodawcy od odpowiedzialności za stan bhp w miejscu pracy;
- realny – muszą być bowiem wykonywane w naturze, bez możliwości spełnienia zastępczego w postaci wypłaty równowartości niedotrzymanego świadczenia;
- podwójnie zakwalifikowany – gdyż są powinnościami ze stosunku pracy o charakterze zobowiązanym wobec pracownika i publicznoprawnym wobec państwa, którego wykonanie jest zabezpieczone nadzorem państwowym (wyr. SA w Szczecinie z 29 stycznia 2010 r. [II SA/Sz 1182/09, Legalis]).
! Obowiązkiem pracodawcy jest zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. W związku z tym powinien on zadbać i zatroszczyć się o to, aby wykonywana przez pracownika praca nie wiązała się z ujemnymi dla niego konsekwencjami zdrowotnymi.
Co ważne, nawet podjęcie przez pracownika pracy zawodowej ze świadomością zagrożeń, jakie stwarza ona dla jego zdrowia lub życia, nie zwalnia pracodawcy od odpowiedzialności za bezpieczeństwo i higienę pracy, ochronę zdrowia i życia tej osoby (uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z 13 kwietnia 2000 r., sygn. akt I PKN 584/99). Przeciwnie, w zakładach pracy, w których występują tego rodzaju zagrożenia, pracodawca jest zobowiązany do szczególnej staranności w przeciwdziałaniu ich wystąpienia. Naruszenie tego obowiązku może stanowić czyn niedozwolony. Należy podkreślić, że do ww. naruszenia może dojść także wtedy, gdy pracodawcy nie można zarzucić naruszenia konkretnego przepisu prawa. Niepodjęcie działań możliwych i dyktowanych doświadczeniem życiowym i dbałością o zdrowie i życie osób jest bowiem samo w sobie naruszeniem porządku prawnego, uzasadniającym jego kwalifikację jako deliktu.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.