Prawo pracy

1 stycznia 2019 r. nastąpi zmiana w hierarchii form wypłaty wynagrodzenia. Metoda bezgotówkowa zdetronizuje gotówkową. Płatność na podany przez pracownika rachunek płatniczy ma być podstawowym sposobem regulowania zobowiązań finansowych ze stosunku pracy. Natomiast przekazywanie pensji do rąk własnych zatrudnionego będzie następować tylko na jego wniosek. Tak ma być po wejściu w życie, właśnie z początkiem przyszłego roku, art. 86 par. 3 kodeksu pracy w nowym brzmieniu, które nada mu art. 1 pkt 2 ustawy z 10 stycznia 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze skróceniem okresu przechowywania akt pracowniczych oraz ich elektronizacją (Dz.U. poz. 357, dalej: ustawa zmieniająca). Tryb wdrożenia nowej zasady został opisany w art. 10 ustawy zmieniającej. Przepis ten przewiduje mianowicie, że do 22 stycznia 2019 r. pracodawca poinformuje pracowników, którzy odbierają wynagrodzenie w gotówce, że w ciągu 7 dni od otrzymania zawiadomienia muszą albo przedstawić numer rachunku bankowego, albo złożyć wniosek o utrzymanie dotychczasowego sposobu wypłaty. Jeśli nie zareagują, płaca nadal będzie do odbioru w gotówce. Jednakże powyższy przepis - ani żadna inna regulacja ustawy zmieniającej - nie określa, czy jest możliwa późniejsza konwersja gotówkowej formy wypłaty wynagrodzenia na bezgotówkową i odwrotnie. Nie znajdziemy w nich także odpowiedzi na pytanie, czy pracodawca może odmówić pracownikowi, jeśli ten wystąpi z wnioskiem w takiej sprawie. Nowe przepisy nie rozstrzygają również, czy wolno mu naciskać na zatrudnionych, aby przeszli na wypłaty bezgotówkowe.

Wystarczy wprowadzić w ciągu dnia przerwę - częściowo płatną. Ale nie każdy może to zrobić. System ten sprawdzi się tylko, jeśli w ciągu doby występują znaczące wahania zapotrzebowania na pracę