Jeden do zera dla Eskimosa

W słoneczne popołudnie zatoka Disko lśniła od lodu. Płynęliśmy pośród gór wielkości autobusów, a nawet domów. Ale były to domy z innego świata - zamki i bajkowe groty, fantazyjne rzeźby ukształtowane przez morze, wiatr i ciężar padającego przez stulecia śniegu. Na wierzchu migotały sadzawki nieziemsko błękitnej wody. To był dopiero początek. Naszym oczom ukazały się pływające, wysokie na setki metrów lodowe klify, odrywające się od lodowca, który dociera do zatoki. Niektóre rozpadają się na kawałki, zanim tutaj dopłyną, ale niektóre istnieją od lat, równie wielkie i groźne jak w chwili, kiedy urodził je Jakobshavn Isbrae, najpłodniejszy lodowiec na półkuli północnej. Każdego roku od grenlandzkiej pokrywy lodowej odłamuje się ("cieli", jak to nazywają fachowcy) tutaj 35 mld ton lodu. Isbrae przesuwa się o 40 metrów dziennie.