Pragmatyczna recepta na kryzys energetyczny. Jak Azja szykuje się na deficyt surowców?

Rynki zareagowały na kryzys na Bliskim Wschodzie niemal od razu, co przełożyło się na wycenę kluczowych towarów zagrożonych zakłóceniami dostaw, a także wzrost kosztów frachtu. Najtrudniejsze jest jednak wciąż przed nami. Jak szacuje „Financial Times”, właściwy kryzys zaopatrzeniowy rozpocznie się za nieco ponad tydzień, kiedy to spodziewane są odbiory ostatnich dostaw z Zatoki Perskiej, które wypłynęły z niej przed blokadą Cieśniny Ormuz. To moment zwrotny – tzw. klif, po którym dostawy dość raptownie się urwą. Najostrzejsza faza w wielu krajach spodziewana jest w perspektywie kolejnych dni i tygodni, gdy ostatnie dostawy się skończą, a sytuacja wymusi uruchomienie paliwowych rezerw i wzmożone zakupy na rynku spot.

Poważne kłopoty czekają w związku z tym szczególnie kraje azjatyckie, które w najwyższym stopniu polegały na bliskowschodnich dostawcach. Do odbiorców w Azji Południowej i Wschodniej płynęło niemal 90 proc. transportowanych przez Ormuz ładunków ropy i ponad 80 proc. gazu skroplonego. Największe ilości ropy naftowej i gazu z tego kierunku trafiały do Chin, Indii i Japonii. Z punktu widzenia poziomu zależności – udziału szlaku wiodącego przez Ormuz w zaspokajaniu wewnętrznego zapotrzebowania – do „liderów” należy też zaliczyć m.in. Pakistan, Tajwan, Koreę Płd. czy Singapur. Każdy z tych krajów pozyskiwał od dostawców bliskowschodnich kilkadziesiąt procent swoich surowców energetycznych. – W tej chwili zamknięcie Cieśniny Ormuz jest, w pewnym sensie, kryzysem azjatyckim – powiedział w poniedziałek agencji Reutera szef singapurskiej dyplomacji Vivian Balakrishnan.