Funduszopedia od A do E

Fundusze zorientowane na jak najszybszy wzrost wartości jednostki uczestnictwa. W większości przypadków sprowadza się to do tego, że zarządzający nimi inwestują większość aktywów w akcje spółek giełdowych. Charakteryzują się potencjalnymi możliwościami osiągania wysokich zysków przy dużym ryzyku utraty części kapitału. Doradcy inwestycyjni proponują, by fundusze agresywne wybierały osoby inwestujące w długim okresie, minimum 5 lat, a najlepiej w okresie kilkunasto- czy kilkudziesięcioletnim. Towarzystwa funduszy inwestycyjnych z prowadzenia funduszy agresywnych czerpią najwyższe zyski. Opłaty dystrybucyjne oraz prowizje za zarządzanie dochodzą w przypadku tych podmiotów do 6 proc.

Cały majątek, jakim dysponuje fundusz inwestycyjny. W jego skład wchodzą środki wpłacone przez uczestników, a także papiery wartościowe i inne prawa nabyte przez fundusz. Aktywa są własnością funduszu jako osoby prawnej. Natomiast uczestnik funduszu posiada wierzytelności wobec funduszu, a więc np. jednostki uczestnictwa lub certyfikaty inwestycyjne, w zależności od rodzaju funduszu. Wysokość aktywów jest podstawą do obliczania najważniejszego przychodu towarzystwa funduszy inwestycyjnych, czyli prowizji za zarządzanie.

Wzorcowy portfel inwestycyjny, będący punktem odniesienia dla oceny efektywności zarządzania funduszem inwestycyjnym. Innymi słowy jest to wskaźnik, do którego porównuje się wyniki funduszu. Może nim być np. indeks giełdowy. Często jednak benchmark jest złożony np. w 80 proc. z indeksu giełdowego, a w 20 proc. z innego wskaźnika, np. wolnorynkowej stopy procentowej.

Papier wartościowy emitowany przez zamknięty fundusz inwestycyjny. Certyfikat inwestycyjny może być notowany na giełdzie papierów wartościowych. W tym celu fundusz jest zobowiązany do przygotowania odpowiedniego prospektu emisyjnego, czyli dokumentu, w którym zawarte są wszelkie informacje np. na temat polityki inwestycyjnej funduszu, TFI zarządzającego tym podmiotem, opłat, prowizji itd. Odpowiednikiem certyfikatu w funduszu inwestycyjnym otwartym jest jednostka uczestnictwa.

Bank prowadzący rachunki oraz rejestry funduszu inwestycyjnego. Depozytariusz zapewnia między innymi prawidłowość rozliczeń między funduszem a jego uczestnikami oraz weryfikuje wycenę funduszu. W razie likwidacji funduszu zwykle to właśnie bank depozytariusz jest likwidatorem tego podmiotu. Aktywa funduszu nie podlegają egzekucji w przypadku bankructwa depozytariusza. Koszty banku depozytariusza ponosi fundusz, a pośrednio jego uczestnicy.

Osoba posiadająca licencję doradcy inwestycyjnego wydaną przez Komisję Nadzoru Finansowego. Przyznanie licencji poprzedza trzyetapowy egzamin. W TFI doradcy inwestycyjni zazwyczaj pełnią rolę zarządzających funduszami inwestycyjnymi. Obecnie licencję doradcy inwestycyjnego przyznano kilkuset osobom w Polsce. Międzynarodowym odpowiednikiem tego dokumentu jest tytuł CFA.

Polityka inwestycyjna zmierzająca do zmniejszenia prawdopodobieństwa odnotowania strat z inwestycji. W tym celu fundusz inwestujący w akcje lokuje aktywa w akcje kilku czy kilkunastu spółek giełdowych. Z kolei fundusz mieszany część pieniędzy inwestuje w akcje, a inną część w obligacje. Dywersyfikacja ryzyka może pozwolić na uratowanie się przed stratami. Oznacza też jednak zmniejszenia potencjalnych zysków.

Exchange traded fund, czyli fundusz inwestycyjny, którego polityka inwestycyjna polega na wiernym odzwierciedleniu jakiegoś indeksu, dzięki czemu koszty zarządzania są bardzo niskie. Certyfikaty takiego funduszu notowane są na giełdzie. Aktualnie w naszym kraju dostępny jest jeden ETF - Lyxor ETF WIG20. Jak sama nazwa wskazuje polityka inwestycyjna tego funduszu odzwierciedla indeks największych spółek notowanych na giełdzie w Warszawie. Certyfikaty funduszu są notowane na warszawskiej GPW na takich samych zasadach jak akcje spółek.

Dodatek opracował Jacek Uryniuk