Długa droga Ankary do stabilności

Od przejęcia kontroli nad turecką gospodarką przez ministra finansów Mehmeta Şimşeka oraz prezeskę banku centralnego Hafize Gaye Erkan minęły dwa miesiące. Nowy zespół wycofał się z niektórych polityk prezydenta Recepa Tayyipa Erdoğana. Szefowa banku centralnego ograniczyła dostęp do kredytów, podnosząc referencyjną stopę procentową o 900 pkt bazowych do 17,5 proc. Pod kierownictwem Şimşeka Ankara porzuciła też kosztowną strategię utrzymywania liry na stabilnym poziomie, która z jednej strony zapewniła Erdoğanowi zwycięstwo w majowych wyborach prezydenckich, z drugiej jednak wzmocniła ryzyko wyczerpania rezerw. – Ankara musi pozwolić na deprecjację waluty – tłumaczył DGP po drugiej turze głosowania ekonomista Brad Setser z think tanku Council on Foreign Relations. Tak też się stało. Od końca maja lira straciła jedną czwartą swojej wartości względem euro.

Zerwanie z „erdonomiką” – kontrowersyjną polityką gospodarczą tureckiego przywódcy, która zakładała m.in. obniżanie stóp procentowych mimo szybko rosnącej inflacji – przyniosło pewne wytchnienie. Zmniejszyło się ryzyko kryzysu bilansu płatniczego. A agencja ratingowa Moody’s podniosła w ubiegłym tygodniu perspektywę tureckiego systemu bankowego z negatywnej do stabilnej. Decyzję ogłoszono zaledwie kilka dni po tym, jak Moody’s – jako pierwsza z trzech największych firm ratingowych – wskazała również na możliwość podwyższenia ratingu tureckiego długu publicznego, powołując się przy tym na poprawę finansów kraju.