Artykuły autora

Coraz więcej analiz potwierdza to, co i tak podpowiada nam nasz przyjaciel zdrowy rozsądek. Przedłużanie czasu pracy się nie opłaca, bo zmniejsza ludzką wydajność, sprawiając, że efekt jest gorszy, a nie lepszy. Dotyczy to zarówno pojedynczych pracowników, jak i całych zespołów. Jako pierwszy zaczął tę tezę propagować ekonomista pracy John Pencavel z Uniwersytetu Stanforda.

To cały czas jest dla badaczy gospodarki zagadką. Próbę jej rozwiązania podjęli ostatnio John Muellbauer (Uniwersytet Oksfordzki) i Anthony Murphy (Bank Rezerwy Federalnej w Dallas). Punktem wyjścia stała się dla nich pandemia. To interesujące, bo dzięki temu ich praca stała się uniwersalna – nie dotyczy tylko sytuacji w USA (w swoim badaniu skoncentrowali się na Ameryce), lecz za jej pomocą można też opisać to, co dzieje się np. w Polsce.

O tym, że Polska ma jeszcze ogromną przestrzeń dla wzrostu wynagrodzeń, pisze się wiele. Ale czy ludzie mogą – i powinni – zarabiać lepiej także np. w Japonii czy Korei Południowej?

Niektórzy pewnie uznają ten tekst za oburzający. Inni za niepotrzebny, a jeszcze inni za szkodliwy. Tak dzieje się zawsze, gdy rzecz dotyczy migracji. Ale przecież te wszystkie (większe oraz mniejsze) wędrówki ludzi mają wymiar ekonomiczny. I to niemały. Trzeba więc je badać i analizować. Nawet jeśli wnioski nie są po naszej myśli.

Jest w tym coś żenującego, że spora część uczestników debaty ekonomicznej niesamowicie upraszcza zjawisko inflacji. W myśl wywodów naszych (zwłaszcza liberalnych) komentatorów, wzrost cen to coś w rodzaju boskiego dopustu za złą politykę gospodarczą. W tym kontekście nie dość przypominania, że inflacja jest jednym z najbardziej złożonych zjawisk ekonomicznych. Ciekawą pracę na ten temat zaprezentował Enzo Rossi z Uniwersytetu Zuryskiego (pomagali mu doktoranci Philipp Baumann i Alexander Volkmann). Wskazali oni aż siedem czynników, które mają wpływ na zjawiska inflacyjne.