Aneta Maj

Przed ustaleniem wysokości zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, opiekuńczego, wyrównawczego i świadczenia rehabilitacyjnego trzeba najpierw ustalić podstawę ich wymiaru. Stanowi ją zwykle przeciętne miesięczne wynagrodzenie pracownika wypłacone za okres 12 miesięcy. Jeśli zatrudnienie trwa krócej niż rok, podstawę ustala się z pełnych miesięcy kalendarzowych wykonywania pracy. Do podstawy wymiaru świadczeń z ubezpieczenia chorobowego wlicza się oprócz wynagrodzenia zasadniczego premie, nagrody i inne dodatki, jeśli były od nich opłacane składki i w okresie pobierania zasiłków przysługiwały w zmniejszonej wysokości.

ZUS wypłaci zasiłek macierzyński, gdy poród nastąpił w czasie zatrudnienia - ubezpieczenia chorobowego, a następnie terminowa umowa o pracę zostanie rozwiązana. Zasiłek z ZUS dostanie także pracownica, z którą rozwiązano umowę w czasie ciąży z powodu ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy.

Należy odróżnić sytuacje, w których zasiłek chorobowy nie przysługuje, od tych, gdy pracownik nabywa do niego prawo, a potem je traci. Zasiłek nie przysługuje pracownikom z bardzo krótkim stażem pracy, korzystającym z urlopu bezpłatnego czy wychowawczego. Natomiast utrata prawa do świadczenia następuje m.in. w razie wykonywania pracy zarobkowej w czasie choroby.

Zaświadczenie lekarskie trzeba doręczyć płatnikowi składek albo ZUS w ciągu siedmiu dni od daty jego otrzymania. Gdy występujący o zasiłek nie wykona tego obowiązku, dostanie niższe świadczenie. Sankcja ta nie zostanie zastosowana, jeżeli opóźnienie w dostarczeniu zwolnienia wynika z przyczyn od niego niezależnych.