Powinienem był umrzeć„Języki prawdy” Salmana Rushdiego są hymnem na cześć wyobraźni, wolności wyboru drogi artystycznej i swobody fantazjowaniaPiotr Kofta•08 grudnia 2023
Śmiech to wielki neutralizator agresji. Ale gdzie są granice żartu?Z obowiązujących w danej epoce dowcipów i wzorców komedii można odtworzyć rozmaite integrujące (auto)narracje, które definiują tyleż opowiadaczy, co słuchaczy.Piotr Kofta•26 listopada 2023
Wspólnota śmiechuZ obowiązujących w danej epoce dowcipów i wzorców komedii można odtworzyć rozmaite integrujące (auto)narracje, które definiują tyleż opowiadaczy, co słuchaczyPiotr Kofta•24 listopada 2023
Najszczersza prawda literackiej fikcji. Kaczorowski w nowej książce opowiada o BabluBabel lubił konfabulować i mylić tropy – była to jego strategia przetrwania jako Żyda i kupieckiego syna w Rosji i Związku Sowieckim, a także jako bezpartyjnego poputczyka w świecie nieprzewidywalnej dyktatury.Piotr Kofta•19 listopada 2023
Najszczersza prawda literackiej fikcjiBabel lubił konfabulować i mylić tropy – była to jego strategia przetrwania jako Żyda i kupieckiego syna w Rosji i Związku Sowieckim, a także jako bezpartyjnego poputczyka w świecie nieprzewidywalnej dyktaturyPiotr Kofta•17 listopada 2023
Historia Warmii i Mazur widziana oczami Zbigniewa RokityZiemie Odzyskane? Pozyskane? Wyzyskane? A może dałoby się znaleźć jakiś bardziej neutralny termin? Zbigniew Rokita proponuje „Odrzanię".Piotr Kofta•05 listopada 2023
Wymyślić świat na nowoZiemie Odzyskane? Pozyskane? Wyzyskane? A może dałoby się znaleźć jakiś bardziej neutralny termin? Zbigniew Rokita proponuje „Odrzanię”Piotr Kofta•03 listopada 2023
Szczątki utraconej baśni, czyli życiorys jednego z najwybitniejszych malarzy polskiego modernizmuWitold Wojtkiewicz – który wie, że za chwilę może umrzeć – maluje swoje umęczone, odrętwiałe oleje i tempery.Piotr Kofta•29 października 2023
Szczątki utraconej baśniWitold Wojtkiewicz – który wie, że za chwilę może umrzeć – maluje swoje umęczone, odrętwiałe oleje i temperyPiotr Kofta•27 października 2023
Jon Fosse jest pisarzem pustki, ciszy i ciemnościGdyby osobę norweskiego pisarza i dramaturga Jona Fossego – literackiego Nobla otrzymał „za nowatorskie sztuki i prozę, które oddają głos temu, czego nie sposób wypowiedzieć” – rozpatrywać w kategoriach politycznych, to trudno byłoby ukryć, że jest on kolejnym przedstawicielem bogatego, uprzywilejowanego, białego Zachodu na liście laureatów tej prestiżowej nagrody. Dały się zresztą słyszeć tego rodzaju głosy. W wypadku Fossego, mam wrażenie, podobne zarzuty nie mają jednak sensu: jest to twórca zarazem osobny i uniwersalny, skupiony na elementarnych składnikach języka i ludzkiego losu, zrozumiały – gdy zadać sobie trochę trudu – w każdym właściwie kontekście kulturowym (jego sztuki, dla przykładu, zrobiły sporą furorę w Japonii i Korei Południowej).Piotr Kofta•15 października 2023