Andrzej Talaga

Metro w Singapurze. Chiński chłopiec, 7 – 8 lat. Chudy, blady, na nosie okulary. Namiętnie czyta książkę, powtarzając coś pod nosem. Zajrzałem przez ramię. Ciekawe, jakie bajki chłoną dzieci na drugim końcu świata. Bajki? Bajki to my opowiadamy przy okazji sporów o model edukacji w Polsce. Mały Chińczyk czytał o układach scalonych, i to po angielsku.

Podczas wspólnego posiedzenia rządów Niemiec i Polski nie widzieliśmy, by premier Tusk składał kanclerz Merkel wiernopoddańczy hołd. Uroczystość odbyła się w Warszawie, gdzie to my byliśmy gospodarzami, nie zaś u stóp Bramy Brandenburskiej. Mówienie o niemieckiej dominacji czy niemiecko-rosyjskim kondominium jest bajdurzeniem. W dodatku obraźliwym dla Polaków.

Obserwujemy naturalną koncentrację biznesu w dużych skupiskach miejskich i towarzyszące temu zjawisko metropolizacji. W nocy z kosmosu widać światła na Ziemi – to właśnie metropolie.

Ewentualne bankructwo Grecji wywołuje u polityków i bankierów dreszcze, a co dopiero bankructwo Stanów Zjednoczonych. Tymczasem jest bardziej realne niż kolaps Hellady, i to już za dwa miesiące. Republikanie chcą uczynić z bankructwa bicz na Obamę, by zaczął wreszcie oszczędzać. Taka zabawa może jednak mieć przykre skutki. Trudno o bardziej niepokojący sygnał dla rynków w kryzysowych czasach niż klapa Ameryki, choćby nawet chwilowa.

Białoruś poprosił MFW o pomoc. To dobra okazja, by zażądać od reżimu powiększenia zakresu wolności w tym kraju. Polska powinna dążyć do tego, by fundusz pozytywnie rozpatrzył prośbę Łukaszenki.

Kiedy Polska zleciła firmie COVEC budowę kawałka autostrady A2, weszła w interesy z całymi Chinami. Takie przedsiębiorstwa są bowiem mackami chińskiej ekspansji gospodarczej. Ich celem nie jest zysk, ale zdobycie przyczółka, mogą więc zaniżać ceny. Niewypłacalność COVEC-u ma źródła w rozgrywkach w samych Chinach. Rozwija się tam nie tyle kapitalizm państwowy, co koteryjny. Koteria zainteresowana Polską najwyraźniej ma się nie najlepiej.

Wizyta prezydenta Obamy da nam okazję do porozmawiania z Amerykanami na najwyższym szczeblu o naszym bezpieczeństwie. Nie koncentrujmy się jednak na tym, czego będą słuchać ledwie z uprzejmości: tarczy antyrakietowej, stacjonowaniu w Polsce żołnierzy US Army. Mówmy o interesach. Ile mogą u nas zarobić, a przy okazji tak przylgnąć do Polski, że da nam to większe gwarancje niż iluzoryczne koncesje wojskowe. Pomówmy z nimi o łupkach i o wrogach gazu łupkowego – Rosji oraz inspirowanych przez nią ekologach.

Obecny prezydent Rosji ma wizję mocarstwa idącego obok Europy Zachodniej, a nie wprost na nią

Im bliżej polskiej prezydencji w UE, tym bardziej mnożą się problemy – aresztowanie szefa MFW, spór o to, czy dalej łożyć na Grecję, czy pozwolić jej zbankrutować. W lipcu, kiedy wystartujemy w tej roli, możemy tkwić już w epicentrum fundamentalnego sporu o przyszłość Wspólnoty. Prezydencja i jej cele staną się przy nim mało znaczącym epizodem. Nie próbujmy więc stroszyć piórek, i tak nikt nie zauważy naszego pokazu, raczej rozumnie manewrujmy, by w decydującej chwili wesprzeć obóz zwycięski i wynegocjować z nim ile się da.