Emilia Świętochowska

W ciągu ostatnich dwóch i pół roku prokuratorzy zarekwirowali majątek o łącznej wartości ponad 1,1 mld zł należący do osób podejrzewanych o udział w przestępczości zorganizowanej, poważne przekręty finansowe i wyłudzenia skarbowe.

Gdy trzy i pół roku temu przywracano unię personalną ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego, Zbigniew Ziobro, który dostał do rąk podwójną władzę, ogłosił, że „firma” w końcu wychodzi ze stanu bierności i marazmu. Że nareszcie będzie można nią realnie zarządzać, a nie tylko rozkładać ręce z niemocy. Żeby było jeszcze łatwiej, PiS-owska reforma prokuratury dała Ziobrze nieograniczoną swobodę doboru i weryfikacji kadr. Cała prokuratorska wierchuszka dostała też legalne narzędzia do uchylania decyzji podwładnych oraz instruowania ich, jak powinni działać w konkretnych sprawach: kogo przesłuchać, komu postawić zarzuty i które postępowanie umorzyć (wcześniej naciski też wywierano, choć używano do tego miękkich, nieformalnych metod). Do tego wszystkiego szefowie jednostek zostali formalnie autoryzowani do dzielenia się z zaprzyjaźnionymi mediami informacjami dotyczącymi toczących się śledztw, nawet bez zgody referenta.

Jest nacisk na surowe karanie sprawców, a liczba tymczasowych aresztowań znów rekordowo wzrosła. I to się podoba społeczeństwu, które koniec końców płaci za taką politykę karną.

W ciągu ostatnich dwóch i pół roku prokuratorzy zarekwirowali majątek o łącznej wartości ponad 1,1 mld zł należący do osób podejrzewanych o udział w przestępczości zorganizowanej, poważne przekręty finansowe i wyłudzenia skarbowe