Marceli Sommer

Przypieczętowana w piątek decyzja o embargu na rosyjski węgiel może wydawać się wyrazem ostrożnej, by nie powiedzieć minimalistycznej polityki sankcyjnej. Uderza w stosunkowo niewielki wycinek rosyjskich dochodów – w ostatnich latach wartość dostaw rosyjskiego węgla do krajów UE wynosiła ok. 4 mld euro rocznie przy łącznym saldzie importu na poziomie niemal 160 mld euro. Znaczenie węgla jest też mizerne na tle pozostałych surowców energetycznych. Za ropę naftową i inne paliwa płynne płaciliśmy Rosji aż 60 mld euro rocznie, a za dostawy gazu – ponad 30 mld. W dodatku pod naciskiem sceptycznego wobec sankcji energetycznych Berlina ustalono, że wobec zakontraktowanych wcześniej dostaw węgla embargo zacznie obowiązywać dopiero od sierpnia. Oznacza to, że w ciągu najbliższych czterech miesięcy z Europy do Rosji nadal płynąć będą setki milionów euro.

Wybuch wojny na Wschodzie sprawił, że Polacy otwierają się na zmiany, które pomogą ograniczyć zużycie gazu i ropy naftowej.

Rozmowy są trudne, ale jest niemal pewne, że dziś ambasadorzy zaakceptują embargo na dostawy węgla.

Jeśli państwa Unii Europejskiej zgodzą się, by wprowadzenie embarga na surowce energetyczne - w pierwszej kolejności na węgiel - poprzedzone było trzymiesięcznym okresem karencji, do Moskwy popłyną w tym czasie kolejne dziesiątki miliardów euro. Taki postulat, według źródeł DGP, forsują w unijnych negocjacjach m.in. Niemcy.