Jan Wróbel

Od 10 listopada 1918 r. do wiosny 1921 r. Józef Piłsudski był centralną figurą polityczną odradzającej się Polski. Zmieniali się premierzy i ministrowie, ale Naczelnik, kierując tworzoną w pośpiechu armią, miał w praktyce ostatnie słowo niemal w każdej ważnej sprawie. Polska walczyła o Lwów, potem o Wilno, Górny Śląsk, Wielkopolskę (akurat powstanie wielkopolskie organizowali zwolennicy endecji), wreszcie – zawarła sojusz z Symonem Petlurą.

Przyjaciele Kościoła robią mu niedźwiedzią przysługę, atakując bez pardonu Roberta Biedronia czy Joannę Scheuring-Wielgus. Wypowiedzi liderów Wiosny i Teraz! są agresywne, jednak „lewacki antyklerykalizm” i „obsesja antykościelna” problemem nie są. Problemem są za to błędy i zaniechania, których dopuścił się sam Kościół.

Charakterystyczna postać polskiego zdecydowanego prawicowca nie jest najprzyjemniejszym widokiem na świecie: ma kręgosłup z betonu i podobną lekkość argumentacji. Piotr Semka jest inny – i pewno dlatego przeciwnicy rodzimej prawicy szczególnie nienawistnie patrzą na tego człowieka z żelaza, który konsekwentnie broni określonego zestawu wartości i zarazem zachowuje elastyczność umysłu, ba, okazjonalnie nawet finezję (finezję, dodajmy, niedocenianą przez ogół prawicowych czytelników).

Wypowiedź rzecznika praw obywatelskich, będącą odpowiedzią na apel żony prof. Andrzeja Zybertowicza, włączyłem do kolekcji najzabawniejszych cytatów III RP. Jak to zwykle bywa w takich przypadkach, to śmiech przez łzy. Pani Zybertowicz broni męża przed pozwem sądowym za wypowiedziane, a uznane przez 37 osób dawnej opozycji za krzywdzące, słowa o agentach.