Jan Wróbel

Szkoda, że PiS zabrał się za edukację. Szkoda dlatego, że środowiska określające się jako prawicowo-patriotyczne przez lata bycia w opozycji wobec rządów PO-PSL nie stworzyły spójnej wizji zmian w oświacie. W zamian zamieniły się w klub malkontentów. A to, twierdziły, że historii za mało, że nauczanie przyrody „jest udziwnione”, że lista lektur jest „zła”, że do WOS „nie ma materiałów”, a to, że w gimnazjach grasują gimnazjaliści, a w liceach genderyści (a może odwrotnie).

Nauczyciele rzutcy, nieszablonowi, uczący z przekonaniem i nietrzymający się kurczowo instrukcji, których przestrzegania oczekują urzędnicy, działają w naszych szkołach. I nie jest ich mało, dzięki Bogu. Są i działają jednak pomimo przyjętego w kraju modelu narodowej edukacji, a nie dzięki niemu.

Od 10 listopada 1918 r. do wiosny 1921 r. Józef Piłsudski był centralną figurą polityczną odradzającej się Polski. Zmieniali się premierzy i ministrowie, ale Naczelnik, kierując tworzoną w pośpiechu armią, miał w praktyce ostatnie słowo niemal w każdej ważnej sprawie. Polska walczyła o Lwów, potem o Wilno, Górny Śląsk, Wielkopolskę (akurat powstanie wielkopolskie organizowali zwolennicy endecji), wreszcie – zawarła sojusz z Symonem Petlurą.

Przyjaciele Kościoła robią mu niedźwiedzią przysługę, atakując bez pardonu Roberta Biedronia czy Joannę Scheuring-Wielgus. Wypowiedzi liderów Wiosny i Teraz! są agresywne, jednak „lewacki antyklerykalizm” i „obsesja antykościelna” problemem nie są. Problemem są za to błędy i zaniechania, których dopuścił się sam Kościół.

Charakterystyczna postać polskiego zdecydowanego prawicowca nie jest najprzyjemniejszym widokiem na świecie: ma kręgosłup z betonu i podobną lekkość argumentacji. Piotr Semka jest inny – i pewno dlatego przeciwnicy rodzimej prawicy szczególnie nienawistnie patrzą na tego człowieka z żelaza, który konsekwentnie broni określonego zestawu wartości i zarazem zachowuje elastyczność umysłu, ba, okazjonalnie nawet finezję (finezję, dodajmy, niedocenianą przez ogół prawicowych czytelników).