Jan Wróbel

Norman Davies jest dość konserwatywnym polskim patriotą, ceniącym naszą tradycję, katolikiem z wyboru oraz autorem poczytnych w świecie książek, w których dobrze pisze się o Polsce – a to taki wyjątek. Właściwie mógłby być autorytetem obu stron: pisowskiej – bo patriota i katolik, oraz antypisowskiej – bo katolik liberalny i patriota otwarty (albo odwrotnie). Nie jest, wtulił się w internetową bańkę obrońców demokracji przed populizmem.

Nikt w Polsce nie potrzebuje tych, którzy nas nie dzielą

Kiedy podczas spaceru dostrzeżemy latającego psa albo nudystów w ubraniach, to wiemy, że coś nie styka. Podobnie jest, kiedy słyszymy o Komisji Etyki TVP. Jak tu pożenić etykę z publiczną telewizją? Zwłaszcza że w składzie komisji są Danuta Holecka i Przemysław Wenerski.

Wypowiedzi Marcina Lutra dotyczące Żydów sprawiają, że włosy na głowie stają dęba. Mniej popularne są jego opinie na temat słuszności mordowania chłopskich buntowników – ale też okropne. Lecz nie słychać o tłumach obalających pomniki niemieckiego reformatora.

Jarosław Gowin z opozycją? Od czasu do czasu ktoś powie w Polsce coś o „symetrystach”, wywołując krótkotrwałą dyskusję o sensie i bezsensie. Szukanie równowagi pomiędzy złem popełnianym przez kogoś – PiS, dajmy na to, a złem popełnianym przez kogoś innego – anty-PiS, niech już będzie, jest samo w sobie głupie. Jezus i Judasz? Bach i disco polo? Stalin i Ameryka?

Powieść zaangażowana ma angażować. Co zrobić z ostatnią powieścią Andrzeja Horubały? Kolejny sequel „Wesela”, dzieła niestandardowego, zarazem wybitnego i zaangażowanego alla polacca: miłość do Ojczyzny i nic, tylko się pochlastać. Daj Bóg każdemu pisarską sprawność Horubały – chociaż Wyspiański pisał lepiej – ale skoro autor tworzy powieść zaangażowaną, to liczy się przede wszystkim efekt na skali emocji. Wnerwiła ta jego „Wdowa smoleńska albo niefart” (Wydawnictwo Nowej Konfederacji, 2021)? Nie wnerwiła?