Jan Wróbel

Nie każde przerażenie stanem polskiej polityki po obu stronach barykady wynika z symetryzmu. Czasem z patriotyzmu. I z przestrzegania dwóch aksjomatów geometrii politycznej. Pierwszy: o agenturalizm oskarża się w sądzie, nie zaś między wódką a zakąską. Drugi: walka na agentów służy tylko Rosji.

To wielkie szczęście od samego Boga, że nie jestem reżyserem filmowym. Dzięki! Bo najpierw trzeba włożyć ogromny wysiłek w zgromadzenie pieniędzy (co nieraz trwa dekady) i skompletowanie ekipy, a potem czeka nas twórcza męka i z twórcami męka – no i widmo alkoholizmu. Wreszcie przychodzą recenzenci.

Sądzę, że to u ludzi dość częste, iż nie lubią, jak ktoś im zakazuje myśleć po swojemu. I chyba dość popularne jest zestawienie intuicji, że niech sobie każdy myśli po swojemu, z pojęciem liberalizmu. Nic dziwnego, że nieco się zdziwiłem, czytając w „Kulturze Liberalnej” taką oto instrukcję do przestrzegania: „Drodzy Strażnicy i Strażniczki patriarchatu, ja, młoda dziewczyna, lat 37, «pani Helenka» (bo tak milej, prawda?), a nie «doktor Helena Anna Jędrzejczak», mam do Was jedną prośbę: przestańcie kłamać, że chodzi Wam o godność urzędu lub profesjonalizm. Powiedzcie odważnie i wprost, że marzy się Wam może nie Gilead, ale chociaż Stepford”. Tekst doktor Heleny Anny Jędrzejczak dotyczy reakcji na uwiecznione i oglądane na całym świecie tańce i drinki premierki Finlandii. Kultura liberalna wieku XXI: buuuu, skoro mówisz, że szefowa rządu zrobiła głupio, masz obrzydliwe fantazje i kłamiesz.

Obojętnie w imię jakiej ideologii Rosja dokonuje napaści i gwałtów, jej ofiarom należy się obrona i pomoc. Tam, gdzie się zjawiła, nie widzimy ani zwycięstwa tradycji, ani pokoju, ani szczęścia