Krzysztof Jedlak

Zacznę od pochwał. Prezes Narodowego Banku Polskiego został zaczepiony i nagrany na sopockim molo. Zapewne nie przyszło mu do głowy, że jest nagrywany, a spontaniczna – wydawałoby się - rozmowa jest w jakiejś mierze ukartowana. Widzimy i słyszmy więc prezesa takim, jakim jest. Okazuje się, że jest uprzejmy, cierpliwy i wyrozumiały. Zagadnięty, chętnie odpowiada. Nie wie, z kim rozmawia, a mimo to nie brakuje mu dobrej woli. Swój (i żony) wolny czas bez niechęci poświęca innej osobie. Przyjaźnie tłumaczy, wyjaśnia i doradza. Nie grzeszy arogancją. Pod względem ludzkim nie ma się do czego przyczepić. Chciałbym, żeby każdy ważny polityk, prezes, decydent był gotów zatrzymać się i porozmawiać życzliwie z tymi, na życie których ma wpływ.

Kolejna rocznica krwawej niedzieli, która w 1943 r. była kulminacją dokonanej pod okupacją niemiecką, ale przez Ukraińców, rzezi Polaków na Wołyniu, przypada w szczególnym momencie. Dziś mordowani są Ukraińcy. Dziś to oni są ofiarami zaślepienia, okrucieństwa, wojny, nienawiści i szowinizmu. Czy to powód, by nie przypominać i nie mówić o Wołyniu? Nie. Paradoksalnie pamięć o własnych cierpieniach, jeśli się nie zasadza na pielęgnowaniu wrogości, gniewu i zemsty, pozwala lepiej zrozumieć cierpienie innych. Zbliża.