Maciej Gutowski

Orzeczenia wydawane przez ID SN mają postać kiepskiej żonglerki, odwołującej się do literalnego wyszukiwania obszarów orzeczniczych, do których wprost nie odniósł się TSUE, wydając postanowienie zabezpieczające. Żonglerka ta jednak nie ma nic wspólnego z wykładnią prawa, ignoruje rudymentarne zasady systemowe.

Podjęta stabilną większością uchwała Naczelnej Rady Adwokackiej z 22 września br. o zmianie terminu Krajowego Zjazdu Adwokatury na 19–21 marca 2021 r. łagodzi toczącą się w przestrzeni publicznej debatę na temat dopuszczalności oraz ram prawnych zgromadzeń izbowych i jest wyrazem samorządowego współdziałania.

Zaskakująca polemika w stosunku do tez wywiadu, którego udzieliłem DGP („Nie wolno poświęcić interesu klienta dla realizacji własnych wizji” – DGP nr 145/20), pojawiła się w felietonie pana sędziego Piotra Mgłośka „Adwokacki relatywizm” (DGP nr 157/20). Zaskakująca, bo w miejsce rzetelnej prawnej analizy, zaklinająca rzeczywistość na podstawie emocji i życzeń. Wprowadzająca w błąd czytelników co do prawnych mechanizmów wynikających z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z listopada 2019 r. i uchwały trzech izb Sądu Najwyższego z 23 marca 2020 r., a nadto opacznie przedstawiająca rolę adwokata w procesie sądowym.

W ostatnim czasie wstrząsnęło opinią publiczną makabryczne zabójstwo 10-letniej dziewczynki w Mrowinach. W tego typu przypadkach trudno o dystans. Emocje są czymś naturalnym. Także te negatywne w stosunku do sprawcy.

Izba Dyscyplinarna okazała się sądem dla władzy, nie dla ludzi

W czasach, gdy wszyscy nawiązują do konstytucji jako podstawy ochrony praw i wolności oraz filaru systemu prawnego, warto pamiętać, że wciąż dysponujemy instrumentami pozwalającymi eliminować instrumentalną bezczynność organów ścigania, bierność zobowiązanych do nadzoru nad mediami publicznymi czy bezczynność wobec politycznego gangsterstwa. Każdy z nas jest współodpowiedzialny za obraz naszego świata. Warto więc zacząć od siebie, by uniknąć kierunku nakreślonego przez Czesława Miłosza w słowach „mówiąc, że zło jest bezimienne, a nas użyto jak narzędzi, ma rację i ku zgubie pędzi”.