Przypadki naginania prawa nie giną w mrokach historii

Osiągnięcie godności sędziego SN wymaga szczególnie wysokich kwalifikacji. Merytorycznych w postaci wiedzy prawniczej, potwierdzonej dorobkiem zawodowym i publikacyjnym, oraz moralnych w postaci tzw. rękojmi wykonywania zawodu. Nie podejmując nawet próby odniesienia się do ujawnionych zarzutów wobec prezesa Sądu Najwyższego kierującego IPiUS, trudno nie zauważyć, że kwestionowanie niezależności przy wydawaniu orzeczeń to sprawa poważna. Trzeba nie tylko zachować najdalej idącą ostrożność, zwłaszcza przy publicznym formułowaniu tego typu zarzutów, lecz także elementarną konsekwencję. Nadużycie władzy sędziowskiej wymaga napiętnowania w każdym przypadku. Nie ma tu miejsca na jakikolwiek relatywizm czy przymykanie oka na nadużycia sprzyjające realizacji określonych celów politycznych. Sędziowskie dążenie do pozyskania przychylności władzy politycznej w zamian za spełnienie wyrażonych lub jedynie domniemanych jej oczekiwań powinno spotykać się ze szczególnym potępieniem. Skoro zatem, co najmniej deklaratywnie, prowadzone są postępowania mające na celu ujawnienie i sankcjonowanie przejawów sprzeniewierzenia się sędziowskim imponderabiliom, w perspektywie obowiązujących standardów oceniać należy także inne kontrowersyjne rozstrzygnięcia.