Maciej Gutowski

Obowiązek zapewnienia przez państwo warunków sprawiedliwego orzekania immanentnie wiąże się z istnieniem atrybutów niezależnego sądu i statusem niezawisłego sędziego. To najważniejsze przesłanki konstytucyjnego prawa do sądu (art. 45 ust. 1).

Sprzeniewierzenie się podstawowym zasadom wykonywania władzy sądowniczej to najpoważniejsze przewinienie, jakiego może dopuścić się sędzia. Każdy sygnał wskazujący na tego typu naruszenie musi być przedmiotem publicznego zainteresowania. Ostatnie informacje o wszczęciu procedury uchylenia immunitetu wobec prezesa Sądu Najwyższego kierującego Izbą Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z powodu zarzutu popełnienia przestępstwa sądowego polegającego na skazaniu działacza demokratycznej opozycji w PRL za kolportowanie ulotek, po raz kolejny skłaniają do spojrzenia na problem nadużycia władzy w ramach sprawowania urzędu sędziego. Kwestia odpowiedzialności za naginanie prawa przez sędziów to zagadnienie wykraczające znaczenie poza ramy tej jednostkowej, nagłośnionej sprawy.

Kształtowanie się właściwych relacji między sądami państwa członkowskiego a sądami UE to skomplikowany i długotrwały proces. Wymaga czasu i odpowiedniej elastyczności w określeniu relacji między suwerennością państwa w zakresie wymiaru sprawiedliwości a zasadą lojalnej współpracy organów państw unijnych (art. 4 ust. 3 Traktatu UE).

Orzeczenia wydawane przez ID SN mają postać kiepskiej żonglerki, odwołującej się do literalnego wyszukiwania obszarów orzeczniczych, do których wprost nie odniósł się TSUE, wydając postanowienie zabezpieczające. Żonglerka ta jednak nie ma nic wspólnego z wykładnią prawa, ignoruje rudymentarne zasady systemowe.

Podjęta stabilną większością uchwała Naczelnej Rady Adwokackiej z 22 września br. o zmianie terminu Krajowego Zjazdu Adwokatury na 19–21 marca 2021 r. łagodzi toczącą się w przestrzeni publicznej debatę na temat dopuszczalności oraz ram prawnych zgromadzeń izbowych i jest wyrazem samorządowego współdziałania.

Zaskakująca polemika w stosunku do tez wywiadu, którego udzieliłem DGP („Nie wolno poświęcić interesu klienta dla realizacji własnych wizji” – DGP nr 145/20), pojawiła się w felietonie pana sędziego Piotra Mgłośka „Adwokacki relatywizm” (DGP nr 157/20). Zaskakująca, bo w miejsce rzetelnej prawnej analizy, zaklinająca rzeczywistość na podstawie emocji i życzeń. Wprowadzająca w błąd czytelników co do prawnych mechanizmów wynikających z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z listopada 2019 r. i uchwały trzech izb Sądu Najwyższego z 23 marca 2020 r., a nadto opacznie przedstawiająca rolę adwokata w procesie sądowym.

W ostatnim czasie wstrząsnęło opinią publiczną makabryczne zabójstwo 10-letniej dziewczynki w Mrowinach. W tego typu przypadkach trudno o dystans. Emocje są czymś naturalnym. Także te negatywne w stosunku do sprawcy.