Justyna Bartnik

Gminy niechętnie udostępniają dane z bazy PESEL nawet wierzycielom dochodzącym roszczeń w sądach. Żądając wykazywania interesu prawnego, stawiają wygórowane wymagania. Można wtedy powołać się na orzecznictwo

13 lipca mija termin, do którego spółki mają wskazać w specjalnym rejestrze osoby sprawujące faktyczną kontrolę nad firmą. Niespełnienie obowiązku grozi karą pieniężną w wysokości do miliona złotych.

13 lipca mija termin, do którego spółki mają wskazać w specjalnym rejestrze osoby sprawujące faktyczną kontrolę nad firmą. Niespełnienie obowiązku grozi karą pieniężną w wysokości do miliona złotych

Jestem wspólnikiem firmy dystrybucyjnej, która od pół roku zmaga się z przejściowymi trudnościami finansowymi. Prezes spółki, odbierając wezwania do zapłaty od kolejnych wierzycieli, rozważa, które wierzytelności są najpilniejsze i w jakiej kolejności je regulować. Doradca sugeruje mu, aby jak najszybciej zawrzeć ugody z kontrahentami, jeśli ich roszczenia uznaje. Prezes jednak nie zgadza się na takie rozwiązanie. Spółka 20 stycznia 2016 r. otrzymała nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym na skutek pozwu wniesionego 11 stycznia 2016 r. przez pełnomocnika jednego z wierzycieli. Zgodnie z treścią nakazu spółka została zobowiązana do zapłaty w terminie dwóch tygodni od jego doręczenia kwoty 68 256,87 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 11 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty oraz kwoty 8830 zł tytułem kosztów procesu (w tym tytułem opłaty wpisowej - 3413 zł, tytułem kosztów zastępstwa procesowego - 5400 zł, pełnomocnictwa - 17 zł). Pouczono nas przy tym, że możemy wnieść sprzeciw. Czy wyliczone koszty są uzasadnione? Jakie koszty poniesiemy w przypadku gdy wniesiemy sprzeciw i przegramy? Czy biorąc pod uwagę koszty, warto podejmować spór?

OPIS SYTUACJI: Relax sp. z o.o. sprzedała na rzecz kontrahenta K.M. prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą w ramach firmy Kox towar o łącznej wartości 100 tys. zł. Kupujący spóźniał się z zapłatą, więc strony zawarły ugodę. Należności miały być rozłożone na 10 rat. Jako zabezpieczenie terminowej spłaty kupujący przedłożył spis swoich ruchomości - pojazdów i okazał je sprzedającemu. Jednak już wkrótce przestał wypełniać postanowienia, zapłacił tylko dwie raty z 10. W tej sytuacji spółka Relax skierowała sprawę do sądu i uzyskała tytuł wykonawczy. Wobec dalszego braku zapłaty sprawa została skierowana do postępowania egzekucyjnego. Niestety w jego toku wyszedł na jaw kolejny problem - z zabezpieczeniem, jakie przedstawił kontrahent. Komornik sądowy nie wykrył żadnej z wymienionych ruchomości. Ponadto część z nich nawet nie widniała w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK). Ze względu na brak jakiegokolwiek majątku dłużnika komornik sądowy wydał postanowienie o umorzeniu egzekucji. Dla zarządu Relax sp. z o.o. było to zaskoczenie, gdyż jej przedstawiciele przy zawieraniu ugody oglądali pojazdy. Prezes spółki poczuł się oszukany, gdyż zawierając ugodę, wierzył, że kontrahent dotrzyma słowa, będzie płacił raty, a ten go oszukał. Postanowił skierować sprawę do sądu. Miał jednak wątpliwości, na jakiej podstawie oprzeć oskarżenie. Dlatego zasięgnął fachowej porady i zorganizował spotkanie z prawnikiem.

Prowadzę jednoosobową działalność gospodarczą. Jeden z kontrahentów - duża spółka, która zakupiła u mnie rusztowania - zalega ze spłatą należności. Faktura opiewa na 10 000,69 zł. Chciałbym samodzielnie przygotować pozew do sądu. Jak powinien on wyglądać? Na co należy zwrócić uwagę, by sąd przyjął pozew do rozpoznania bez wezwań do uzupełnienia braków formalnych?

Jestem wspólnikiem firmy dystrybucyjnej, która od pół roku zmaga się z przejściowymi trudnościami finansowymi. Prezes spółki, odbierając wezwania do zapłaty od kolejnych wierzycieli, rozważa, które wierzytelności są najpilniejsze i w jakiej kolejności je regulować. Doradca sugeruje mu, aby jak najszybciej zawrzeć ugody z kontrahentami, jeśli ich roszczenia uznaje. Prezes jednak nie zgadza się na takie rozwiązanie. Spółka 20 stycznia 2016 r. otrzymała nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym na skutek pozwu wniesionego 11 stycznia 2016 r. przez pełnomocnika jednego z wierzycieli. Zgodnie z treścią nakazu spółka została zobowiązana do zapłaty w terminie dwóch tygodni od jego doręczenia kwoty 68 256,87 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 11 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty oraz kwoty 8830 zł tytułem kosztów procesu (w tym tytułem opłaty wpisowej – 3413 zł, tytułem kosztów zastępstwa procesowego – 5400 zł, pełnomocnictwa – 17 zł). Pouczono nas przy tym, że możemy wnieść sprzeciw. Czy wyliczone koszty są uzasadnione? Jakie koszty poniesiemy w przypadku gdy wniesiemy sprzeciw i przegramy? Czy biorąc pod uwagę koszty, warto podejmować spór?

OPIS SYTUACJI: Relax sp. z o.o. sprzedała na rzecz kontrahenta K.M. prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą w ramach firmy Kox towar o łącznej wartości 100 tys. zł. Kupujący spóźniał się z zapłatą, więc strony zawarły ugodę. Należności miały być rozłożone na 10 rat. Jako zabezpieczenie terminowej spłaty kupujący przedłożył spis swoich ruchomości – pojazdów i okazał je sprzedającemu. Jednak już wkrótce przestał wypełniać postanowienia, zapłacił tylko dwie raty z 10.