Andrzej Szahaj

Zaiste coś niezwykle dziwnego stało się z nami. Bez krztyny zastanowienia brniemy w schematy myślenia i działania, które można delikatnie określić jako niemądre. Oto jeden z nich: podatki to samo zło, bez nich świat byłby znacznie lepszy.

W rankingach jakości życia wszystkie państwa skandynawskie lokują się w czołówce. Uwzględnia się w tych zestawieniach nie tylko opinie ekspertów, lecz także to, co sądzą o życiu w swoich państwach sami mieszkańcy.

Nie cichną zachwyty nad tempem naszego wzrostu gospodarczego. Ma on wynieść w tym roku dobrze ponad 3 proc. Ja też się cieszę. Czasem jedynie zastanawiam się, czy przypadkiem spora część ludzi, czytając te entuzjastyczne enuncjacje, nie wzrusza ramionami i nie zadaje prostego pytania: co z tego?

Absolutyzacja wolności gospodarczej i wolnego rynku przyniosła szkodę wartościom, które są od wolności niemniej ważne i w pierwotnej wersji liberalizmu były traktowane jako komplementarne: równości i sprawiedliwości

Coraz więcej w polskiej prasie tekstów na temat fatalnych relacji w polskich firmach pomiędzy szefostwem a pracownikami. Często mówi się wręcz o ich folwarcznym modelu.

Wydawałoby się, że sposób myślenia o gospodarce i państwie wyznaczony przez neoliberalną czy wręcz libertarianistyczną narrację złego państwa i dobrego rynku kapitalistycznego odchodzi do lamusa. Klęska projektu neoliberalnego, ujawniona wyraźnie w ostatnim kryzysie gospodarczym, powinna kazać nam inaczej spojrzeć na miejsce i rolę państwa w gospodarce, na mityczne przewagi własności prywatnej nad własnością państwową oraz kwestie zysku i strat. I być może, faktycznie, gdzieś taka zmiana się dokonała, ale z pewnością nie u nas.