Jacek Wakar

Spektakl „Krzyczcie, Chiny” broni się energią jak z rockowego koncertu oraz wspólnotową kreacją aktorów. Gorzej z odpowiedzą na pytanie, po co wystawiać dziś sztukę radzieckiego futurysty?

„Kumernis” Agaty Dudy-Gracz w Teatrze Muzycznym w Gdyni uderza z siłą pioruna. To czasem fascynująca, a za chwilę celowo odpychająca przypowieść o dobru i złu, poświęceniu i zwulgaryzowanej, ale nieskompromitowanej religijności. Moralitet na nasze czasy

Z początku był projekt, warsztat – jak zwał, tak zwał. Dziś godzinna impresja sceniczna młodej reżyser po łódzkiej filmówce również niczego nie udaje. Nie jest skończoną inscenizacją, a raczej skutkiem aktorskich improwizacji na zadany temat. Dowcipnie i bez odrobiny patosu obnaża kłamstwo teatru, zdziera z niego blichtr i z wyczuciem pokpiwa.

Znakomite „Kto się boi Virginii Woolf?” Albeego w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku: Dorota Kolak i Mirosław Baka grają ludzi wypalonych. Obsesja zadawania sobie ran nie daje im śladu satysfakcji. Dawno nie było na scenie takiego obrazu depresji i schyłku

Gdyby ktoś mi powiedział, że Artur Tyszkiewicz wystawi „Białe małżeństwo” bez finału, bez ostrości oryginału, nie uwierzyłbym. A jednak niemożliwe stało się faktem

„Francuzi” Krzysztofa Warlikowskiego to wywiedzione z Prousta gorzkie, choć zaprawione zjadliwą ironią pożegnanie ze Starym Kontynentem i budującym go systemem wartości. Skąpana w blasku celebrytów stypa dawnej arystokracji i manifest wykluczonych

Jest coś symbolicznego w powrocie Jarosława Kiliana do Teatru Polskiego, którym kiedyś kierował. Podobnie jak w spektaklu „Podróże Guliwera” – dynamicznym i zatrzymującym bieg zdarzeń, naładowanym humorem, ale i zaprawionym nostalgią

Jest coś znaczącego w tym, że jubileusz półwiecza pracy twórczej Henryk Talar obchodził właśnie w Częstochowie, w spektaklu według prozy Różewicza