Jacek Wakar

Spośród wszystkich dramatów Antoniego Czechowa „Płatonow” najbardziej dziś inspiruje artystów. Przykładem spektakl Konstantina Bogomołowa w Krakowie – ekstrawagancki, narkotyczny w rytmie, hipnotyzujący

Porażka poznańskiego „Mokradełka” w inscenizacji Mikołaja Grabowskiego bierze się z faktu, że wobec wstrząsającej reporterskiej relacji teatr niemal zawsze stoi na straconej pozycji.

Janusz Wiśniewski w różnych miejscach robi od lat to samo przedstawienie. Jego ostatnia odsłona, czyli „Dziewice i mężatki”, wypadła jednak całkiem frapująco

Jak stworzyć fascynującą opowieść o artyście wielkim, jednak każdym słowem i gestem zaświadczającym o własnej zwyczajności?

„Nieznośnie długie objęcia”, nowy spektakl Iwana Wyrypajewa, jest jak spacer po krawędzi – między metafizyką, brutalnym seksem, zbrukaną poezją i teatralną ascezą

„Moja pierwsza śmierć w Wenecji” w Teatrze Dramatycznym jest tylko smutną karykaturą opowiadania Tomasza Manna

Ostentacyjnie wierne literze dramatu przedstawienie Macieja Englerta wydobywa całą ironię i dystans „Niepoprawnych” Juliusza Słowackiego. Jednak czasami zdaje się, że ta zabawa służy samej sobie

„Po jaką cholerę w ogóle pisać o teatrze, jeśli nie po to, by pisać o życiu?” – pytał Konstanty Puzyna. Znakomity zbiór „Czasem coś żywego”, zawierający jego najważniejsze teksty, ma szansę wyrwać go z zaklętego kręgu znawców i włączyć w nurt literatury. Nareszcie

Jerzy Stuhr zapowiadał swoją inscenizację „Na czworakach” Różewicza jako pełne autoironii rozliczenie z samym sobą. Obietnic nie spełnił, powstało przedstawienie rażące obojętnością