Maciej Weryński

„List z Warszawy” to próba opowiedzenia o relacjach polsko-żydowskich teraz i przed laty. Ważna, choć pewnie niedoskonała. 

NGO nie jest ładną nazwą, bo ani polska, ani zrozumiała dla większości Polaków. Nie jest jednak wcale oczywiste, jak mówić inaczej o tych organizacjach – przymiotnik „pozarządowe” nie podoba się wszystkim, bo „poza rządem” jest w zasadzie większość aktywności, prawda?

Nasze państwo nie lubi odmienności. Kiedy tylko może, zachowuje się, jakby ta nie istniała. A że istnieje, przekonujemy się codziennie.

Wbrew pozorom nie wszyscy żyli w mijających tygodniach wyborami prezydenckimi.

Już się z wolna przyzwyczajamy do kampanii wyborczych na nie bardzo wiadomo jaki temat. Takie czasy, nie tylko w Polsce, że programów jak na lekarstwo, za to emocji bardzo dużo. Celowo zresztą podgrzewanych, bo wydaje się, że na sporze wygrywają wszyscy. Wydaje się, bo jest zawsze grupa przegranych, tych, którzy stali się obiektem sporu. Bo na pewno nie podmiotem. W tym sezonie (znowu) padło na mniejszości seksualne.