Artykuły autora

Druga część „Kick-Ass” może rozczarować, ale sytuację – jak zwykle w komiksie Millara – ratuje Hit-Girl.

Białowłosy mag w znoszonym płaszczu zawitał do Polski po raz pierwszy jeszcze w roku obrad Okrągłego Stołu, przeszło dekadę po swoim frankofońskim debiucie. Teraz „Rork” powraca.

„Jaś Ciekawski. Podróż do serca oceanu” to komiks bez słów, więc nadaje się i dla najmłodszych, którzy jeszcze nie opanowali alfabetu.

Ralpha Azhama trudno polubić. To cham i prostak, zazdrośnik, uparciuch i złośliwiec. A jednocześnie bohater, na którego towarzystwo w komiksie Lewisa Trondheima jesteśmy skazani.

Eli Roth – przede wszystkim za sprawa głośnego filmu „Hostel” – od paru lat wyrastał na czołowego przedstawiciela nowego horroru amerykańskiego, ojca chrzestnego nurtu zwanego pornografią przemocy.

Minęły dwa lata od wolty wydawniczej dokonanej przez amerykańskie wydawnictwo DC Comics – polegającej na wyzerowaniu numeracji pięćdziesięciu dwóch tytułów, odmłodzeniu bohaterów, najęciu nowych ludzi i odświeżeniu oferty – co sprzyja bilansom. Wniosek jest mniej więcej następujący: z marketingowego punktu widzenia ruch ten okazał się bezbłędny, gdyż pomógł firmie zwiększyć udział w zyskach; oceny samych komiksów są jednak mieszane.

Praktycznie każdej nowo wydanej pozycji firmowanej nazwiskiem J.R.R. Tolkiena przyznaje się, niejako z rozdzielnika, ocenę najwyższą bądź najwyższej bliską. Sądzić więc można, że nie inaczej też będzie z „Upadkiem króla Artura”, poematem narracyjnym wygrzebanym gdzieś z przepastnych archiwów brytyjskiego filologa przez jego trzeciego syna, strażnika literackiej i myślowej spuścizny autora trylogii pierścienia, Christophera Tolkiena.

Gdyby powyrywać kartki z komiksu Gradimira Smudji i rozwiesić w galerii sztuki, mało kto miałby śmiałość, żeby je zdjąć.  I choć postimpresjoniści uciekali od mimetyzmu, sam Smudja perfekcyjnie naśladuje piekielnie trudny styl.

„Holmesa” kręcić każdy może. Prawa autorskie do postaci dawno już wygasły, więc hulaj dusza, piekła nie ma – brytyjskiego detektywa można wysłać nawet w kosmos. Lub chociażby do Nowego Jorku