TSUE

Jeśli organizator przetargu nie chce do niego dopuścić firm z państw takich jak Chiny czy Indie, powinien to zastrzec w specyfikacji. Brak takiej informacji oznacza, że wykonawcy z dowolnych państw mogą startować na tych samych warunkach – wynika z opinii Urzędu Zamówień Publicznych.

Organizatorzy publicznych przetargów nie muszą dopuszczać do nich wykonawców z Chin czy Turcji, 
a jeśli już to zrobią, to mogą im stawiać dowolne wymagania – wynika z precedensowego wyroku.

Pod koniec maja Marcin Borkowski, sędzia Sądu Okręgowego w Częstochowie, skierował do Trybunału Sprawiedliwości UE cztery pytania prejudycjalne dotyczące możliwości badania przez sądy wskaźnika referencyjnego WIBOR (sprawa C -471/24). Sędzia poprosił TSUE również o wskazanie, ,,czy zapisy umowy dotyczące zmiennego oprocentowania w oparciu o wskaźnik referencyjny WIBOR można traktować jako stojące w sprzeczności z wymogami dobrej wiary i powodujące znaczącą nierównowagę wynikających z umowy praw i obowiązków stron ze szkodą dla konsumenta, z uwagi na niewłaściwe poinformowanie konsumenta odnośnie narażenia na ryzyko zmiennej stopy procentowej”.

Sąd Najwyższy lub Naczelny Sąd Administracyjny przed odrzuceniem skargi muszą merytorycznie rozstrzygnąć wniosek, w którym strona domaga się wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Prawo krajowe nie może zakazywać nazywania lub opisywania żywności wegetariańskiej określeniami tradycyjnie kojarzącymi się z produktami mięsnymi lub odzwierzęcymi. Nie można również wyznaczać maksymalnego poziomu białka roślinnego w produkcie, po którego przekroczeniu posłużenie się przez producenta np. słowem ,,kiełbasa” będzie obłożone sankcją – uznał Trybunał Sprawiedliwości UE.