Sąd Najwyższy

Trzech kandydatów na prezesa Izby Odpowiedzialności Zawodowej wybrało zgromadzenie sędziów orzekających w IOZ. Zostali oni przedstawieni prezydentowi Karolowi Nawrockiemu.

Jeżeli dojdzie w trakcie postępowania dyscyplinarnego do zmiany w składzie orzekającym sądu lekarskiego, członkowie tego składu muszą się zapoznać ze wszystkimi dowodami i ewentualnie przeprowadzić nowe postępowanie dowodowe. Nie można poprzestać na odczytaniu zeznań świadków – jest to poważne uchybienie proceduralne. Tak uznał Sąd Najwyższy.

Orzeczenia Sądu Najwyższego nie mogą być uznane za niebyłe przez inny sąd lub organ z powołaniem się na prawo unijne, a państwo ma wyłączną kompetencję do uchwalania przepisów dotyczących organizacji i funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Do takich wniosków doszedł SN, obradując w składzie połączonych Izb Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.

Brak możliwości utworzenia składu orzekającego złożonego wyłącznie z trzech sędziów specjalizujących się w prawie karnym oraz takiego, w którym nie byłoby sędziów powołanych po 2018 r., to nie powód przeniesienia sprawy do innego sądu. Do takich wniosków doszedł Sąd Najwyższy.

Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego uchyliła wyrok sądu I instancji ws. sędziego Sądu Okręgowego Warszawa-Praga Remigiusza P., który został ukarany upomnieniem za komentarze w internecie. Sędzia pod zdjęciem prezydenta Dudy napisał m.in., „a chciał wyglądać jak Mussolini”. SN skierował sprawę do ponownego rozpoznania sądowi dyscyplinarnemu przy sądzie apelacyjnym w Łodzi.

Podczas posiedzenia połączonych izb Sądu Najwyższego - Kontroli Nadzwyczajnej oraz Pracy policja wyprowadziła osoby, które - głośno protestując - kwestionowały status obu izb. Protestujący ocenili, że izby te nie tworzą sądu zgodnego z konstytucją. Powoływali się przy tym na orzeczenia europejskich trybunałów.

Zaplanowane na środę w Sądzie Najwyższym posiedzenie, na którym debatować się będzie nad uchwałą, w której zakwestionowano status Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych SN, nie będzie posiedzeniem niezależnego sądu ustanowionego ustawą – twierdzą tzw. starzy sędziowie SN. Z tego też powodu deklarują, że nie wezmą w nim udziału.

Wwiezienie podrabianych towarów do Polski nie stanowi wprowadzenia ich do obrotu. Jednak biorąc pod uwagę okoliczności, można taki czyn potraktować jako usiłowanie popełnienia przestępstwa.

Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego utrzymała dziś w mocy swoją decyzję z 2022 r. o nieuwzględnieniu wniosku rzecznika dyscyplinarnego, który domagał się bezterminowego zawieszenia sędzi Anny Bator-Ciesielskiej z Sądu Okręgowego w Warszawie.

Po ilu latach sąd może warunkowo zwolnić skazanego na dożywocie z konieczności odbycia pozostałej kary? Na to pytanie Sąd Najwyższy odpowie już w styczniu.

Przypomnijmy – Izba Karna Sądu Najwyższego 19 listopada br. orzekła, że immunitet formalny przysługuje osobie mającej status sędziego lub prokuratora. Jednocześnie stwierdziła, że zasada prawna wydana w odpowiedzi na analogiczne pytanie ponad miesiąc temu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej nie obowiązuje – ze względu na skład, który o tym orzekał.

Dodatek covidowy przysługiwał osobie wykonującej zawód medyczny, bez względu na formę zatrudnienia czy współpracy z danym podmiotem leczniczym. Dlatego nie może być uznany za część wynagrodzenia pracowniczego – orzekł Sąd Najwyższy.

Na 26 listopada br. Trybunał Konstytucyjny wyznaczył termin rozprawy w sprawie dotyczącej zgodności z ustawą zasadniczą przepisu, który odsyła w stan spoczynku sędziów Sądu Najwyższego, którzy ukończyli 65. rok życia, zaś urząd objęli po 1 stycznia 2019 r. Wcześniej TK udzielił zabezpieczenia i czasowo zawiesił stosowanie zaskarżonej regulacji.

Deweloperzy nie mogą zamieszczać w umowach zapisów, które uniemożliwiają dochodzenie przez nabywców mieszkań odszkodowań wyższych niż kary umowne za opóźnienie w realizacji inwestycji. Taki wniosek płynie z wyroku Sądu Najwyższego.

Sąd dyscyplinarny II instancji może skierować sprawę ponownie do sądu I instancji tylko wtedy, gdy zachodzą ku temu przesłanki określone w procedurze karnej. Jeżeli się do nich nie zastosuje, będzie musiał sam ponownie rozpoznać sprawę, gdy strona wniesie do Sądu Najwyższego skargę na orzeczenie kierujące sprawę do powtórnego rozpoznania.