recenzja książki

Zaaferowani (całkiem słusznie) wybuchem elektrowni atomowej w Czarnobylu praktycznie nie zwróciliśmy uwagi na inny kataklizm, który wydarzył się kilka tygodni później. Wieczorem 21 sierpnia 1986 r. w wulkanicznych górach północno-zachodniego Kamerunu w ciągu paru godzin zginęło blisko 2000 mieszkańców doliny Nyos. Umarli nie tylko ludzie, lecz także zwierzęta: krowy, kurczęta, ptaki, muchy. Do dziś wśród naukowców nie ma pełnej zgody co do przyczyny tej hekatomby, choć najpewniej wywołał ją dwutlenek węgla, który w ogromnej ilości – chodzi w przybliżeniu o pół miliona ton – wydostał się z pobliskiego jeziora kraterowego w rezultacie podwodnej erupcji i spłynął z ogromną prędkością w dolinę, wypierając powietrze (jako cięższy od niego). Ofiary tej osobliwej eksplozji po prostu się udusiły. Jęzor śmiertelnego gazu miał nawet 17 km zasięgu.

Przychodzi człowiek do banku i bierze kredyt hipoteczny. A potem zmieniają się okoliczności. Choroba, utrata pracy, zmiana kursu franka szwajcarskiego. Cokolwiek, po czym rata kredytu staje się niemożliwa do udźwignięcia. Kto winien?

Rafał Woś | Czas skruszył na pył dumne mury jego świątyń, lecz mądrość Babilonu trwa – tym zdaniem George S. Clason kończy swój pamflet „Najbogatszy człowiek w Babilonie”. Prawie sto lat temu znał tę książkę na wyrywki każdy finansista w Stanach Zjednoczonych.

THRILLER | Jeszcze nie zaczęliście czytać powieści Lee Childa o Jacku Reacherze? Spróbujcie. Mogę się założyć, że przez jakiś czas nie będziecie robić nic innego

BIOGRAFIA | Janusz Głowacki sam lubi kreować się na człowieka z przypadku, prostodusznego naiwniaka, którego życie samo pakuje w niezwykłe sytuacje

Tak szczegółowo i kompleksowo o nieruchomościach jeszcze nie było.

Być może najważniejsza książka po kryzysie 2008 roku wreszcie na polskim rynku. Zapnijcie pasy i mocno się trzymajcie. Jazda będzie ostra.

FELIETONY | Teksty zgromadzone w zbiorze „Planeta LEMa. Felietony ponadczasowe” dowodzą, że autor „Cyberiady” bywał nie tylko blisko gwiazd, ale i blisko życia

LITERATURA POPULARNA | W tym męskim świecie kobiety są w stanie osiągnąć cokolwiek, tylko jeśli będą się trzymać razem – mówi Anna Fryczkowska, autorka powieści „Sześć kobiet w śniegu (nie licząc suki)”

Biografie ważnych polskich polityków minionego półwiecza są zazwyczaj stronnicze i mało ciekawe. Warstwa uprzedzeń oraz przesądów okazuje się zbyt gruba, a autorowi nie udaje się przez nią przebić. Czasem nawet nie próbuje. W takich przypadkach bardzo pomaga dystans. Również ten geograficzny. Anita Prażmowska miała właśnie ten luksus, co pomogło jej napisać interesujący portret I sekretarza KC PZPR Władysława Gomułki.

Chcecie wiedzieć, skąd się wziął triumfalny marsz po władzę eurosceptycznej prawicy, dlaczego doszło do brexitu oraz dlaczego mamy wielki problem z wiarygodnością projektu unijnego? To koniecznie przeczytajcie Jamesa K. Galbraitha.

KOLONIALIZM | Świetny reportaż Davida van Reybroucka przywraca historię Kongu – ziemi, którą przez lata okradano z losu, dziejów, tożsamości i dobrobytu

WYDARZENIE | „Rzekomo fajna rzecz, której nigdy więcej nie zrobię” Davida Fostera Wallace’a, czyli najlepszy i najbardziej osobliwy zbiór esejów, jaki przeczytacie w tym roku

Jestem wielkim zwolennikiem wypełniania białych plam w historii Polski. Tylko jeśli takie przedsięwzięcie ma być sensowne, to nie powinno się kończyć na pokolorowaniu (przekolorowaniu?) wybranych obszarów (powstanie warszawskie, żołnierze wyklęci). I na zamknięciu oczu na nowe blaknące pola zbiorowej pamięci.

Kto pisze historię? Oczywiście zwycięzcy. A kto jest zwycięzcą kapitalizmu? Oczywiście ci, którzy kontrolują kapitał. A kto kontroluje kapitał? Oczywiście banki. A tu akurat mamy do czynienia z historią polskich banków. A więc opowieścią o zwycięzcach, i to na dodatek napisaną na zamówienie tychże zwycięzców.

Dan Roam trochę poleżał na moim służbowym stosiku z książkami. Wiecznie coś go wyprzedzało. A to, bo ważniejsze, a to znów ambitniejsze i bardziej na czasie. I pewnie nie bez powodu. „Narysuj swoje myśli” to nie jest przecież żadna bomba, o której można godzinami dyskutować. W końcu jednak nie wytrzymałem i wyjąłem Roama ze stosiku. Bo książek nie czyta się tylko po to, żeby mieć O CZYM dyskutować. Ale również po to, by wiedzieć, JAK to robić.

PROZA | Literackie kpiny Alaina Mabanckou są zarazem wariackie i śmiertelnie poważne – w krzywym zwierciadle „Papryczki” przegląda się umęczona, zagubiona Afryka