recenzja książki

O czym rządzący powinni pamiętać, regulując rynki finansowe? I dlaczego o tym nie pamiętają? Na te pytania próbuje odpowiedzieć prawnik Tomasz Nieborak z Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu w nowej książce poświęconej ekonomizacji prawa.

W najnowszej powieści Jorge Franco „Dzika bestia” baśniowość łączy się i z tragizmem, i z okrucieństwem, ale przede wszystkim nieokiełznanym wariactwem, bo nie bez kozery niektórzy dopatrują się u Franco ciągot w stronę estetyki kina Tarantino i braci Coen.

Czy trwający u nas spór o model gospodarczy jest konfliktem pokoleniowym? Oczywiście. Książka „Dość gry pozorów” pokazuje to znakomicie. Ale daje przy tym sporo nadziei na przełamanie zwierającego właśnie szeregi liberalnego frontu. Jej autorzy to w swoim pokoleniu dwa dziwadła.

Z chłopakami wiadomo, jak było. Każdy chciał chodzić w dżinsach i grać na gitarze. Każdy marzył, by być jak „Dżimi Henriks” lub Bob Dylan, i zapuszczał długie włosy. Światem rządziły proste reguły: życie wyznaczało inny rytm na wsi, a inny w mieście. Gdy było się ze wsi, tęskniło się za wielkomiejskością Budapesztu i Warszawy, choć na wsi łatwiej było o zaopatrzenie w to, co niezbędne do przeżycia. Atrybutem ojcowskiej władzy był wówczas fiat 125p lub łada w kolorze zjełczałego masła.

PROZA | Bohater powieści Jacka Dehnela niszczy dzieła sztuki, bo ma nadzieję, że poruszy świat

Im głębiej w książkę, tym robi się zabawniej i coraz mniej poprawnie. Czubaszek opowiada o własnym dzieciństwie, nieudanym pierwszym małżeństwie, poglądach na miłość, związek, macierzyństwo, starość.

SENSACJA | Skandynawski kryminał ugina się i trzeszczy pod ciężarem własnej sławy. Jeśli więc chcecie czegoś świeżego, przeczytajcie kryminał czeski, świetnego „Mężczyznę na dnie” Ivy Procházkovej

Od dawna ostrzyłem sobie zęby na tę książkę. Z kilku rozproszonych artykułów i wystąpień Bogusława Czarnego z SGH wiedziałem, że autor „Szkiców o ekonomii w Polsce w latach 1949–1989 (ekonomia w państwie totalitarnym)” widzi samego siebie jako odpowiednik „ekonomisty niepokornego”. Ale nie w znaczeniu polemiki z obowiązującym wolnorynkowym dogmatem. Czarny postawił sobie za cel przełamanie panującej w środowisku „zmowy milczenia” i pokazanie, że (prawie) cała polska ekonomia z lat 1949–1989 do niczego się nie nadaje. A nie nadaje się dlatego, że była pseudonauką.

Marek Belka na pożegnanie z NBP trzasnął sobie „Selfie”. Tytuł książki dobrze oddaje format dzieła, z jakim mamy do czynienia. Jest efektownie. A nawet efekciarsko.

Temat nierówności zaczął w końcu wdzierać się do rodzimej dyskusji o ekonomii. I dobrze, bo w naszym neoliberalnym raju zbyt dużo było przyzwolenia na rozjeżdżanie się społeczeństwa.

Nie ma co kręcić nosem – Naomi Klein należy przeczytać. Bo swoimi książkami trafia w punkt. „To zmienia wszystko” jest owocem jej nawrócenia na ekologię. Nawrócenia dość późnego.

Do odkrywania na nowo prac najsłynniejszego polskiego ekonomisty Michała Kaleckiego namawialiśmy w tym miejscu wiele razy. Bo pomimo upływu lat one świetnie pasują do wyzwań stojących przed współczesnym kapitalizmem. A tak się nieszczęśliwie złożyło, że Kalecki nigdy nie był w ojczyźnie tak znany, czytany i użyteczny jak w wielu innych krajach.

Biblioteka prawnika: „Ustawa obowiązuje, ponieważ jest ustawą, a jest ustawą, ponieważ z reguły posiada moc samorealizacji. Takie ujęcie ustawy i jej obowiązywania (nazywamy je pozytywizmem) uczyniło zarówno prawników, jak i naród bezbronnymi wobec ustaw despotycznych, okrutnych i przestępczych. Utożsamia ono ostatecznie prawo z siłą: tylko tam, gdzie jest siła, jest i prawo.

"Transformacja i rozwój” Stanisława Gomułki przypomina mi książkę „Oni” Teresy Torańskiej. W obu mamy opowieść dawnych decydentów, którzy nawet w krzyżowym ogniu pytań czują się w obowiązku uparcie bronić ideologii, która lata temu ich uwiodła.

Wieprzów Ordynacki istnieje naprawdę. Jak podpowiada internet, to wieś położona w województwie lubelskim. Ale w prozie Jacka Podsiadły nic nie może być pewne. Zmyślone nazwy geograficzne, postacie i tytuły książek funkcjonują na równych prawach z autentycznymi. Żart i powaga plączą się tu ze sobą bez żadnej reguły. Są szaleństwo, ułańska fantazja i prawdziwa radość pisania. Sam autor najchętniej posługuje się słowem „anarchia”. Precz z regułami – tworzenie to wolność.

Zobaczyć Neapol i umrzeć? Raczej uciec z Neapolu i przeżyć – zdaje się sugerować Elena Ferrante, włoska pisarka, której cykl powieściowy o trudnej kobiecej przyjaźni robi zawrotną światową karierę

:Sprawiedliwość to najstarsze marzenie człowieka” – pisze w najnowszej książce Marek Ostrowski. Zabierając czytelnika na pouczającą wycieczkę. Zaczynającą się od sprawy niejakiego Kaina, a kończącą na przypadku Mariusza Trynkiewicza.

To jak to jest z tym neoliberalizmem? Załamał się, skompromitował i zniknął, jak komunizm pod koniec lat 90.? A teraz budujemy coś nowego, choć prawdę powiedziawszy, nie bardzo jeszcze wiemy, co takiego. Angielski politolog Colin Crouch bardzo w to wątpi.

W Polsce przez lata dominowało przekonanie, że państwo dobrobytu na wysokim poziomie to luksus, na który nas (kraju na dorobku) po prostu nie stać. Z biegiem czasu zaczęliśmy się jednak orientować, że jego chroniczny brak to jedna z cywilizacyjnych barier, które nie pozwalają nam dogonić bogatego Zachodu. I jak wyjść z tej pułapki? Dawid Sześciło ma pewien pomysł.